Quince días de silencio tras unha agresión a dous nenos en Pontevedra

Precisáronse quince días para que a cidade soubese. O pasado 31 de xullo, a Policía Local detiña en Pontevedra un varón pola súa presunta implicación nun episodio de violencia contra dous menores de 12 e 8 anos; este pasado sábado, xa ben entrado agosto, o Concello difundía o comunicado que facía pública a intervención. Que un caso destas características tarde dúas semanas en transcender plantexa, de entrada, unha pregunta incómoda: con que criterios decide unha administración municipal cando e como contar o que ocorre nas súas rúas?

Porque o ocorrido no barrio de A Seca non era, precisamente, un suceso menor. E a súa aparente rutina doméstica —unha madeira, unha bolsa, unha tarde calquera— encerra unha das fronteiras máis nítidas que unha comunidade pode trazar: a que separa a convivencia difícil da violencia pura.

Unha arma improvisada na vía pública

Segundo o relato recollido na nota municipal, a alerta partiu da nai dos pequenos, que relatou aos axentes como un home acababa de golpear os seus fillos cunha madeira que portaba acochada dentro dunha bolsa de plástico. Os policías comprobaron sobre o terreo as consecuencias: magoas nos corpos dos nenos —un deles cun hematoma no costado— e unha intensa dor no brazo relatada por un dos afectados, o que fixo imprescindible a asistencia sanitaria.

A detención materializouse ese mesmo 31 de xullo. Ao arrestado impútaselle un delito de lesións, e goza, como calquera investigado, da presunción de inocencia mentres a xustiza non dite o contrario.

Mazás contra o cristal: a versión do detido

O home non negou o ocorrido. Recoñeceu a súa participación ante os axentes, aínda que incorporou un matiz destinado, acaso, a atenuar a súa responsabilidade: os pequenos, afirmou, acudiran en varias ocasións ata a súa vivenda para lanzar mazás contra os cristais da súa xanela. Unha molestia repetida que, no seu relato, precedeu ao golpe.

Ningunha mazá contra un cristal, por insistente que resulte, converte un pau nunha resposta admisible cando os destinatarios son un neno de 12 anos e outro de 8.

Aí reside o nó moral do asunto. As friccións veciñais polo xogo infantil na rúa, os ruídos ou os pequenos danos materiais forman parte da vida cotiá de calquera barrio, e existen cauces para xestionalas: a palabra directa, a mediación comunitaria, a intervención policial sen violencia, os servizos sociais. A autodefensa física non figura nesa lista. E aínda menos cando quen a exerce é un adulto e quen a recibe, un neno.

A idade das vítimas pesa máis alá do penal

O xurídico é unha cousa; o cívico, outra. O ordenamento español dispensa á infancia unha protección reforzada, e a sociedade consolidou —con razón— unha especie de tolerancia cero cara á violencia exercida sobre menores. O feito de que as vítimas teñan 12 e 8 anos despraza este episodio do catálogo de rifas veciñais ao terreo do escándalo cívico: non se trata xa de dous veciños que se enfrontan, senón dun adulto armado que, presuntamente, descarga a súa irritación sobre dúas criaturas.

Quedará para o proceso determinar graos, circunstancias e responsabilidades. Pero o relato de fondo —unha molestia doméstica non resolta que termina en golpes— xa ofrece material abondo para a reflexión colectiva, con independencia da cualificación penal que acabe fixando o xuíz.