O tempo parece terse detido na zona afectada polas chamas. Seis anos despois de que un incendio devastara a coberta de madeira e as escaleiras exteriores da Casa da Música de Chantada, o espazo permanece vallado e sen reparar. A falta de adecuación á actual normativa de accesibilidade paralizou unha intervención que, hoxe en día, segue xerando máis interrogantes que solucións estruturais.
Cando a norma bloquea a reconstrución
É difícil entender unha obra pública paralizada durante seis anos por un incendio sen pensar que a burocracia gañou a partida ao sentido común. A ninguén se lle escapa que as normativas evolucionan, pero os feitos son tozudos. As escaleiras exteriores que resultaron calcinadas non cumpren coa legalidade vixente en materia de accesibilidade. Isto obrigou ao equipo de goberno a buscar alternativas sobre a marcha.
Quen supervise o estado actual das instalacións comprobará que a zona siniestrada está completamente vallada e illada. Convén lembrar que o máximo responsable municipal confirmou que o proxecto orixinal quedou invalidado pola estricta regulación actual. A norma impide reconstruír o acceso tal e como estaba deseñado no orixe. Por ese motivo, desde o Concello están inmersos na valoración de diferentes alternativas para recuperar o espazo. Demasiado tempo para unha infraestrutura clave na vida cultural da comarca da Terra de Lemos.
Un deseño pensado para conectar a vila
Non é menor o dato arquitectónico deste inmoble. A Casa da Música non é un edificio illado, senón que forma parte dun complexo moito máis ambicioso. O proxecto global desenvolveuse por fases, abarcou o período entre 2014 e 2018, ocupando os solares que deixou a antiga casa consistorial. A ambición urbanística da época pretendía revitalizar o corazón da localidade.
O certo é que a coberta de madeira e as escaleiras exteriores non eran un mero elemento decorativo. A idea principal foi concebida para permitir o tránsito peonil por riba do propio inmoble. O obxectivo non era outro que crear unha pasarela urbanística, unha especie de ponte que servise de conexión directa entre dúas vías fundamentais da localidade: a Praza de Galicia e a Avenida de Lugo. Unha integración no tecido urbano que quedou truncada de forma abrupta.
Incendio, valas e un futuro por definir
Aquel exercicio estival quedou gravado na memoria dos veciños pola coincidencia de tragedias e tensións locais. As chamas destruíron a estrutura o mesmo día no que a localidade celebraba o seu folión, unha festividade marcada ademais polas protestas cidadás contra os proxectos de parques de baterías de litio na comarca. Dende entón, o sector afectado do complexo cultural só coñeceu o abandono temporal, as valas de seguridade e a ausencia dun calendario claro de execución.
Agora, as opcións sobre a mesa pasan por unha posible reconfiguración total do espazo habilitado para as clases de música e os ensaios. Con todo, a día de hoxe non hai nada concreto nin aprobado. A figura fala por si soa: pasaron seis anos e a madeira calcinada segue marcando o panorama urbano do centro histórico.
Mantener un espazo público vallado e en desuso durante medio decenio supón un fracaso da xestión urbana, sen importar os obstáculos administrativos que alegan as administracións. As normativas de accesibilidade deben ser un instrumento para mellorar a vida dos cidadáns, non un muro de contención que paralice a recuperación de equipamentos culturais. Se a lei impide reconstruír o que ardíu, a obrigación de calquera goberno local é redeseñar, aprobar e executar un plan alternativo con axilidade, non acumular anos de atraso. A verdadeira pregunta é cantos veráns máis terán que esperar os veciños de Chantada para ver o espazo recuperado.
