O tempo parece terse detido na zona afectada polas lapas. Seis anos despois de que un incendio devastara a cuberta de madeira e as escaleiras exteriores da Casa da Música de Chantada, o espazo permanece valado e sen reparar. A falta de adecuación á actual normativa de accesibilidade paralizou unha intervención que, hoxe en día, segue xerando máis interrogantes ca solucións estruturais.
Cando a norma bloquea a reconstrución
Difícil entender unha obra pública paralizada durante seis anos por un incendio sen pensar que a burocracia gañou a partida ao sentido común. A ninguén se lle escapa que as normativas evolucionan, mais os feitos son teimosos. As escaleiras exteriores que resultaron calcinadas non cumpren coa legalidade vixente en materia de accesibilidade. Isto obrigou ao equipo de goberno a buscar alternativas sobre a marcha.
Quen supervise o estado actual das instalacións comprobará que a zona sinistrada está completamente valada e illada. Cómpre recordar que o máximo responsable municipal confirmou que o proxecto orixinal quedou invalidado pola estrita regulación actual. A norma impide reconstruír o acceso tal e como estaba deseñado en orixe. Por ese motivo, desde o Concello atópanse inmersos na valoración de diferentes alternativas para recuperar o espazo. Tempo de máis para unha infraestrutura chave na vida cultural da comarca de Terra de Lemos.
Un deseño pensado para conectar a vila
Non é menor o dato arquitectónico deste inmoble. A Casa da Música non é un edificio illado, senón que forma parte dun complexo moito máis ambicioso. O proxecto global foi desenvolvéndose por fases, abarcando o período entre 2014 e 2018, ocupando os solares que deixou a antiga casa consistorial. A ambición urbanística da época pretendía revitalizar o corazón da localidade.
O certo é que a cuberta de madeira e as escaleiras exteriores non eran un mero elemento decorativo. A idea principal foi concibida para permitir o tránsito peonil por enriba do propio inmoble. O obxectivo non era outro que crear unha pasarela urbanística, unha especie de ponte que servise de conexión directa entre dúas vías fundamentais da localidade: a Praza de Galicia e a Avenida de Lugo. Unha integración no tecido urbano que ficou truncada de forma abrupta.
Incendio, valados e un futuro por definir
Aquel exercicio estival quedou gravado na memoria dos veciños pola coincidencia de traxedias e tensións locais. As lapas destruíron a estrutura o mesmo día no que a localidade celebraba o seu folión, unha festividade marcada ademais polas protestas cidadás contra os proxectos de parques de baterías de litio na comarca. Dende entón, o sector afectado do complexo cultural só coñeceu o abandono temporal, os valados de seguridade e a ausencia dun calendario claro de execución.
Agora, as opcións sobre a mesa pasan por unha posible reconfiguración total do espazo habilitado para as clases de música e os ensaios. Con todo, hoxe en día non hai nada concreto nin aprobado. A cifra fala por si soa: pasaron seis anos e a madeira calcinada segue marcando a paisaxe urbana do centro histórico.
Manter un espazo público valado e en desuso durante medio decenio supón un fracaso da xestión urbana, sen importar os obstáculos administrativos que aleguen as administracións. As normativas de accesibilidade deben ser un instrumento para mellorar a vida dos cidadáns, non un muro de contención que paralice a recuperación de equipamentos culturais. Se a lei impide reconstruír o que ardeu, a obriga de calquera goberno local é redeseñar, aprobar e executar un plan alternativo con axilidade, non acumular anos de atraso. A verdadeira pregunta é cantos veráns máis terán que esperar os veciños de Chantada para ver
