Un ourensán en Caracas: «Agora vén o peor» tras o terremoto

A traxedia golpeou Venezuela cun dobre terremoto que deixou un ronsel de destrución. Días despois, mentres o po aínda flota no aire, emerxe unha figura clave na xestión da axuda sobre o terreo. É José Antonio Alejandro González, un home que leva a Ramirás no sangue aínda que a súa vida transcorra en Caracas. Fillo de emigrantes ourensáns, coordina desde a Irmandade Galega da capital venezolana o reparto de asistencia na zona cero. E o seu diagnóstico, recollido por La Voz de Galicia, non invita ao optimismo: o peor está por chegar.

Unha «carreira de fondo» que apenas comeza

Quen coñecen o día a día nos barrios máis castigados saben que a emerxencia inmediata só é o principio. Alejandro González téñoo claro. «Agora para min vén o peor», confesa. Non é un lamento sen fundamento. A experiencia en catástrofes demostra que a primeira semana concentra a atención mediática e os recursos urxentes, pero despois chega o esgotamento, a burocracia e a fatiga solidaria. O responsable da Irmandade Galega fala dunha «carreira de fondo» que esixirá resistencia, non só explosión de solidariedade.

A situación sobre o terreo é desoladora. Hai familias enteiras durmindo en tendas de campaña improvisadas. Outras, directamente sobre colchóns estendidos en rúas e prazas. O terremoto non só derrubou edificios; partiu en dous a rutina de miles de persoas. E nese escenario, a comunidade galega en Venezuela, historicamente unha das máis numerosas e organizadas da diáspora, volveu activar as súas redes de apoio.

De Ramirás a Caracas: a vinculación que non se rompe

A historia de José Antonio Alejandro González é a de tantos galegos que medraron escoitando historias dunha terra afastada. Os seus pais emigraron desde Ramirás, unha pequena localidade ourensá, e el naceu xa en Venezuela. Pero a vinculación con Galicia nunca se diluíu. Agora, desde a Irmandade Galega de Caracas, canaliza a axuda que chega tanto desde España como desde a propia colectividade no país caribeño.

Non é menor o dato de que esta institución, fundada hai máis dun século, se convertese nun pilar para os damnificados. En medio do caos, a estrutura asociativa da emigración galega funciona como un salvavidas. E González, co seu coñecemento do terreo e a súa capacidade de xestión, erixiuse na ligazón entre a necesidade e o recurso.

A loxística do desastre: alimentos, auga e teito

A prioridade agora é cubrir o básico. Auga potable, alimentos non perecedoiros, medicamentos e un teito baixo o que pasar as noites, aínda que sexa unha lona. A Irmandade Galega organizou centros de acopio e puntos de distribución en varias zonas de Caracas e os seus arredores. Pero a loxística é complexa. As estradas danadas, os cortes de subministración eléctrica e a inseguridade engaden capas de dificultade a unha operación que xa de por si é titánica.

O responsable ourensán insiste en que a axuda non pode ser flor dun día. «Agora vén o peor», repite, porque cando os equipos de rescate se vaian e os focos se apaguen, quedará a reconstrución. E esa é unha tarefa que leva anos, non semanas. A comunidade galega, afeita a sobrepoñerse ás adversidades, xa comezou a mobilizarse. Desde colectivos en Galicia ata particulares en Venezuela, as doazóns empezan a chegar. Pero a demanda é inmensa.