Un pai de Pontevedra admite diante da Audiencia que fixo desaparecer 409.000 euros herdados polo seu fillo de dez anos

Recoñeceu o diñeiro. Recoñeceu tamén que xa non está. O xuízo celebrado na Audiencia de Pontevedra pola desaparición dos 409.000 euros que un neno cobrou tras a morte da súa nai rematou cunha confesión pouco habitual: o pai, acusado de dilapidar en menos dun ano a herdanza do seu fillo, non negou nada, tal como adiantou La Voz de Galicia. Ou o gastou todo, admitiu a acusación, ou escóndeo cunha habilidade que as investigacións non lograron descifrar.

Unha herdanza que chegou á conta equivocada

A historia comeza cunha dor. Tras o falecemento da nai, o seu fillo —entón un neno de apenas dez anos— converteuse en beneficiario dunha cantidade próxima ao medio millón de euros. Un diñeiro que lle pertencía e que, en teoría, debía quedar protexido até que alcanzase a maioría de idade. Na práctica, a cantidade acabou ingresada nunha conta controlada polo seu pai, un veciño de Pontevedra de orixe suramericano.

O que ocorreu despois é o núcleo do debate xudicial. En menos de doce meses, o patrimonio do menor esvaeceuse. Ningún investimento, ningunha compra trazable, ningún rastro contable sólido que xustificase tan grande sangría. Cando a xustiza pediu explicacións, o acusado non alegou gastos extraordinarios nin necesidades familiares: asumiu directamente que el fixera desaparecer o diñeiro.

A adicción como explicación

Perante o tribunal, o home ofreceu un autodiagnóstico que apunta cara ás drogas duras. Admitiu padecer problemas coa cocaína, o fentanilo e a heroína, unha combinación que a fiscalía considera a chave para entender como medio millón de euros pode evaporarse sen deixar compra algunha a nome do acusado. Se o relato é certo, o diñeiro converteuse en consumo, en débedas e quizá en pagos a terceiros que agora resultan imposibles de rastrexar.

Pero existe outra lectura, a que recolle o propio titular do caso na súa dobre hipótese: a dun home que non é un desastre senón alguén moi coidadoso, que agocharía o diñeiro en lugares, contas ou mans alleas onde ningunha investigación conseguiu chegar. O xuízo de Pontevedra deixou as dúas posibilidades sobre a mesa, e ningunha das dúas mellora a situación do neno.

O interese do menor, no centro do caso

Máis alá do desenlace penal, o caso plantea unha cuestión incómoda: que mecanismos existen para blindar o patrimonio dun menor cando o adulto que o administra falla. Aquí a cifra era alta, pero o padrón —diñeiro dun orfo xestionado polo seu titor— non é excepcional nos xulgados de familia. O que si resulta chamativo é a velocidade do gasto e a ausencia total de xustificación documental.

A cifra final, 409.000 euros, corresponde ao efectivamente cobrado, aínda que nas referencias ao caso fálase dun importe próximo ao medio millón. A diferenza entre ambas as cantidades e o destino exacto de cada euro foron obxecto de análise durante a vista, sen que o acusado achegase un destino concreto para o diñeiro.

Un caso cun final aberto

A sentenza queda pendente, e con ela a pregunta práctica: que responsabilidade civil terá o pai perante o seu fillo cando este sexa adulto e reclame o seu. Unha condena penal non devolve o diñeiro. E se a tese do agochamento é a correcta, a recuperación resulta aínda máis remota.