Unha conta compartida, 1,5 millóns e preguntas

Un movemento financeiro inusual volveu poñer baixo escrutinio a transparencia das finanzas persoais de figuras públicas. Unha conta a nome da esposa dun exxefe do Goberno, compartida co seu marido, recibiu unha transferencia de 1,5 millóns de euros nun momento clave. A orixe e a xustificación desa cantidade non foron aclaradas publicamente. Ninguén presentou denuncia. Pero o dato segue aí, flotando.

O rastro do diñeiro

Fontes xudiciais confirmaron que a operación se rexistrou nunha entidade con sede en Galicia, aínda que a conta non se abriu na comunidade. O ingreso produciuse varios anos despois de que o político deixase o poder. Non houbo actividade reiterada, só esa transferencia única, cuantiosa, fóra do común para un perfil non empresarial. O banco notificou o movemento ao SEPBLAC, como esixe a lei ante cantidades superiores a 100.000 euros. O organismo antibranqueo clasificouno como operación sospeitosa. Non se arquivou de forma inmediata.

A titular da conta non declarou esa entrada de diñeiro na súa declaración do patrimonio ante a administración pública. Tampouco se incluíu nos informes de intereses persoais que, no seu día, presentou o exmandatario. A ninguén se lle escapa que non todas as transferencias son irregulares. Pero si é certo que, en contextos como este, a opacidade alimenta a desconfianza. E máis nun país onde a rendición de contas segue a ser voluntaria para moitos ex altos cargos.

Que di a lei?

O Código Penal non castiga por ter diñeiro, senón por ocultar a súa orixe ilícita. O delito de branqueo esixe que o suxeito actúe con coñecemento de causa. Aquí, non hai proba diso. Pero a Lei de Responsabilidades dos Altos Cargos si obriga a difundir certos movementos patrimoniais durante o exercicio do cargo e un período despois. O ingreso produciuse fóra dese marco temporal. Con todo, non é menor o dato: a conta foi aberta cando o político aínda ocupaba o seu posto. E mantívose activa anos despois.

Un responsable do sector bancario consultado, baixo condición de anonimato, sinalou que “unha operación así hoxe levantaría alertas automáticas en calquera sistema de cumprimento”. Pero o ingreso fíxose antes de que se endurecesen os protocolos. “Agora, cos algoritmos, abonda cun patrón estraño para que salte o sinal”, engadiu. Demasiado tempo pasou xa para que unha simple revisión interna sirva de garantía.

O silencio como resposta

Desde que transcendeu o dato, non houbo comparecencia, aclaración nin rolda de prensa. Tampouco comunicado institucional. Quen foi referente do socialismo galego nos anos 2000 considerou no seu momento que estas cuestións debían ventilarse con transparencia. “A política debe dar exemplo”, dixo entón, tras un caso de corrupción local en Arteixo. Aí está a clave: o exemplo non se dá só con palabras.

Na comarca de Ferrolterra, onde a desafección política crece ano tras ano, algúns veciños de Narón ou Mugardos miran con escepticismo estes casos. “Se non pagan os ricos, por que o facemos nós?”, preguntábase hai pouco un xubilado nunha parada de autobús en Valdoviño. A frase non era unha denuncia. Era unha constatación. A desigualdade tamén se mide en quen pode gardar silencio e quen non.

Fontes municipais dun concello da provincia de Lugo, que leva meses auditando os seus contratos menores tras unha denuncia anónima, recoñecen que “o cidadán de a pé xa non cre nas explicacións tardías”. E abonda con mirar os datos do Censo Electoral para ver o despregamento do voto en zonas rurais. Non parece casualidade.

O peso do pasado

Non é a primeira vez que unha conta compartida entre un político e o seu cónxuxe xera polémica. En 2018, un alcalde da Mariña foi investigado por un caso similar, aínda que con cantidades moito menores. O xulgado arquivou por falta de proba.