Untes: o fume que cegou Ourense e a pronta reacción que o contivo

A tarde do luns en Ourense cambiou de cor. Unha espesa columna gris, densa e ameazante, ergueuse sobre a parroquia de Untes e en cuestión de minutos cubriu a cidade. Veciños da capital e das zonas máis altas do municipio viron como o ceo se escurecía mentres un incendio forestal, declarado nas inmediacións de varias vivendas, obrigaba a mobilizar todos os recursos dispoñibles.

O certo é que a rápida intervención dos equipos de emerxencia evitou o que podería ter sido unha xornada tráxica. A derradeira hora da tarde, o lume quedou estabilizado. Mais as horas previas foron de máxima tensión.

Un lume que naceu preto das casas

O foco orixinouse na parroquia de Untes, unha zona de transición entre o monte e a área periurbana de Ourense. As lapas avanzaron con rapidez, alimentadas pola vexetación seca e as altas temperaturas propias dun mes de xullo que non dá tregua. Desde o primeiro momento, a proximidade das vivendas acendeu todas as alarmas.

Os servizos de extinción despregaron medios terrestres e aéreos. Varias brigadas, apoiadas por helicópteros e avións de carga en terra, traballaron sen descanso para conter o avance. A estratexia foi clara: evitar que o lume alcanzase as casas e, ao mesmo tempo, impedir que o vento propagase as lapas cara a outras zonas do monte.

Tampouco foi menor o dato do corte temporal da N-120. A estrada nacional, unha das vías principais de entrada e saída da cidade, interrompeuse durante un tramo para facilitar o traballo dos equipos de emerxencia. Os condutores atopáronse con desvíos e retencións, mentres o fume reducía a visibilidade nalgúns puntos.

Ourense, baixo unha nube gris

Quenes viviron a tarde desde a cidade lembran unha imaxe pouco habitual. A columna de fume, visible desde a outra beira do río Miño, elevouse con tal intensidade que o cheiro a queimado se percibiu en distintos barrios. A fotografía de Alan Pérez, publicada por La Región, mostra o perfil da cidade envolto nunha néboa densa, como se un veo gris se tivese posado sobre os edificios.

A capital ourensá, acostumada aos incendios forestais na súa periferia, viviu esta vez unha experiencia máis directa. Non era un lume afastado do que só se tiñan novas pola radio: o fume estaba aquí, nas rúas, nos pulmóns. As redes sociais encheronse de imaxes e preguntas. Cara a onde vai? Está controlado? Hai perigo para as vivendas?

A resposta chegou co parte de estabilización. Pasadas as oito da tarde, os equipos de extinción confirmaron que o incendio estaba controlado e que o risco inmediato pasara. As lapas non alcanzaron as casas, aínda que a proximidade foi angustiante.

Un verán que non dá tregua

Este incendio en Untes non é un feito illado. Galiza arrastra un problema estrutural cos lumes forestais, agravado polo cambio climático e a falta de xestión do monte. As altas temperaturas, a seca acumulada e a maleza sen limpar crean un cóctel explosivo cada verán.

Na comarca de Ourense, a memoria é longa. Quenes teñen máis de corenta anos lembran incendios devastadores que arrasaron e obrigaron a evacuar aldeas enteiras. Agora, o perigo urbanizouse: cada vez máis vivendas ábrense ao monte, e cada vez é máis difícil separar o rural do urbano.

A pregunta que queda no aire é se as administracións están facendo o suficiente. A mobilización de medios en Untes foi rápida e eficaz, mais a prevención segue sendo a asignatura pendente. Limpieza de franxas, cortalumes, plans de autoprotección para as aldeas: medidas que se anuncian cada ano mais que, sobre o terreo, avanzan con lentitude.

Demasiado tempo perdido. E un verán que, a mediados de xullo, xa sabe a cinza.

Únete a la conversación

En esta sección solo pueden comentar usuarios registrados.

Crear cuenta gratis Ya tengo cuenta →