A madrugada posterior ao peche da que foi a edición máis grande da historia do festival deixou un episodio que escapa da rutina festiva. Unha vinte de persoas accedeu ao recinto con furgonetas e dispuxo levarse produto e material das barras. A actuación conxunta do persoal de seguridade e dos axentes policiais destinados en Viveiro permitiu deter a dez deles, aínda que outros dez conseguiron fuxir.
Un operativo planificado ao detalle
Nada apunta á improvisación. Independentemente de quen estivese detrás da idea, o certo é que o desprazamento ata o recinto fíxose en furgonetas e con un obxectivo claro: baleirar as barras de bebidas e todo o material susceptible de ser trasladado. A organización do festival detectou a presenza destes grupos na madrugada do domingo ao luns, apenas vinte e catro horas despois de que concluíse o evento.
A rapidez da reacción resultou determinante. O persoal de seguridade do festival actuou de maneira coordinada cos corpos policiais con presenza en Viveiro, e esa colaboración fructificou na detención de dez persoas cando supostamente se encontraban en plena operación. No seu poder levaban artigos cuxo valor superaba con creces o que se podería atribuir a un simple roubo oportunista. Demasiado cálculo para demasiado pouco escrúpulo.
A metade conseguiu escapar
Dez detidos. Dez fuxidos. A organización calcula que foron arredor de vinte as persoas que accederon ao recinto con intencións de roubo, pero a metade delas conseguiu escapar antes de poder ser interceptadas. Eses dez restantes son os que constan na denuncia formalizada xa na comisaría vivariense, mentres o dispositivo tenta localizar a aqueles que se esvaíron na escuridade.
Non é menor o dato de que o acceso se produciu unha vez concluído o festival. O momento escollido suxire un coñecemento previo de como funciona o desmontaxe dun recinto ferial destas características: cando caen os grandes focos mediáticos, cando parte do dispositivo de seguridade se reduce, cando as barras e os almacéns quedan cargados de produto antes de ser retirados. Alí está a ventá de oportunidade que alguén quixo aproveitar con precisión milimétrica.
O festival máis grande, tamén o máis exposto
Convén lembrar o contexto. Esta edición do Resurrection Fest pechou como a máis grande das que se celebraron en Viveiro, o que implica un volume de infraestrutura, produto e material considerablemente superior ao das edicións anteriores. Máis barras, máis almacéns, máis logística. E tamén, inevitabelmente, máis superficie a vixiar cando os concertos terminan e o recinto entra na fase de desmontaxe.
A ninguén se lle escapa que un festival destas dimensións xera unha economía paralela. Durante os días de celebración, a concentración de asistentes nun mesmo punto atrae non só a afeccionados á música, senón tamén a aqueles que ven na multitud unha oportunidade para o lucro ao margen da lei. O que aconteceu agora, con todo, presenta un perfil distinto: non sucedeu durante o evento, senón despois. E a organización do intento de roubo —camiñóns, persoas distribuídas, momento escollido— apunta a unha estrutura máis complexa que o simple oportunismo individual.
Seguridade privada e policial, unha cadea que funcionou
Fato de que a detención se produciu grazas á combinación de persoal de seguridade do festival e axentes policiais subliña unha realidade que moitas veces queda fóra do foco informativo. A protección dun macroevento non recae exclusivamente nos corpos de seguridade do Estado nin tampouco en empresas privadas, senón nunha cadea de colaboración onde a rapidez de comunicación entre ambos os lados resulta esencial. Nesta ocasión, esa cadea funcionou: a alerta saltou, a intervención foi inmediata e o resultado foron dez detencións.
