A madrugada posterior ao peche da que foi a edición máis grande da historia do festival deixou un episodio que escapa da rutina festiva. Unha vintena de persoas accedeu ao recinto con furgonetas e dispúxose a levarse produto e material das barras. A actuación conxunta do persoal de seguridade e os axentes policiais destinados en Viveiro permitiu deter a dez deles, aínda que outras dez conseguiron fuxir.
Un operativo planificado ao detalle
Nada apunta á improvisación. Independentemente de quen estivese detrás da idea, o certo é que o desprazamento ata o recinto se fixo en furgonetas e cun obxectivo claro: baleirar as barras de bebidas e todo o material susceptible de ser trasladado. A organización do festival detectou a presenza destes grupos na madrugada do domingo ao luns, apenas vintecatro horas despois de que concluíse o evento.
A rapidez da reacción resultou determinante. O persoal de seguridade do festival actuou de maneira coordinada cos corpos policiais con presenza en Viveiro, e esa colaboración frutificou na detención de dez persoas cando presuntamente se atopaban en plena operación. No seu poder levaban artigos cuxo valor superaba con creces o que cabería atribuír a un simple furto oportunista. Demasiado cálculo para demasiado pouco escrúpulo.
A metade logrou escapar
Dez detidos. Dez fuxidos. A organización calcula que foron ao redor de vinte as persoas que accederon ao recinto con intencións de roubo, pero a metade delas logrou escapar antes de poder ser interceptadas. Eses dez restantes son os que constan na denuncia formalizada xa na comisaría vivariense, mentres o dispositivo trata de localizar a quen se esfumaron na escuridade.
Non é menor o dato de que o acceso se producise unha vez concluído o festival. O momento elixido suxire un coñecemento previo de como funciona o desmontaxe dun recinto feiral destas características: cando caen os grandes focos mediáticos, cando parte do dispositivo de seguridade se reduce, cando as barras e os almacéns quedan cargados de produto antes de ser retirados. Aí está a xanela de oportunidade que alguén quixo aproveitar con precisión milimétrica.
O festival máis grande, tamén o máis exposto
Convén recordar o contexto. Esta edición do Resurrection Fest pechou como a máis grande de cantas se celebraron en Viveiro, o que implica un volume de infraestrutura, produto e material considerablemente superior ao de edicións anteriores. Máis barras, máis almacéns, máis loxística. E tamén, inevitablemente, máis superficie a vixiar cando os concertos rematan e o recinto entra en fase de desmontaxe.
A ninguén se lle escapa que un festival destas dimensións xera unha economía paralela. Durante os días de celebración, a concentración de asistentes nun mesmo punto atrae non só a afeccionados á música, senón tamén a quen ven na multitude unha oportunidade para o lucro ao marxe da lei. O ocorrido agora, con todo, presenta un perfil distinto: non sucedeu durante o evento, senón despois. E a organización do intento de roubo —furgonetas, persoas distribuídas, momento elixido— apunta a unha estrutura máis complexa que o simple oportunismo individual.
Seguridade privada e policial, unha cadea que funcionou
O feito de que a detención se produxese grazas á combinación de persoal de seguridade do festival e axentes policiais subliña unha realidade que moitas veces queda fóra do foco informativo. A protección dun macroevento non recae exclusivamente nos corpos de seguridade do Estado nin tampouco en empresas privadas, senón nunha cadea de colaboración onde a rapidez de comunicación entre ambos os dous lados resulta esencial. Nesta ocasión, esa cadea funcionou: a alerta saltou, a intervención foi inmediata e o resultado foron di
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.