A angustia da diáspora galega tras o sismo: emigrantes desaparecidos en A Güaira

A terra treme en Venezuela e, con ela, o corazón de milleiros de familias galegas. Desde Santiago de Compostela, as autoridades autonómicas confirman o que todos temían nos últimos días: hai varios emigrantes de orixe galega sen localizar na rexión de A Guaira, a zona máis devastada polos recentes terremotos. A traxedia, que xa deixa un saldo oficial de 1.430 vítimas mortais no país caribeño, cébase coa zona costeira onde opera o crucial aeródromo de Maiquetía.

O foco da traxedia concéntrase no litoral

A ninguén se lle escapa a magnitude do desastre. A costa venezolana, e especialmente o estado de A Guaira, concentra o groso da devastación terrestre e humana. Alí reside unha nutrida e arraigada colonia de orixinarios da nosa comunidade. O máximo responsable da Secretaría Xeral de Emigración atende o dispositivo de emerxencia desde o seu despacho na capital galega, a apenas día e medio do brutal cataclismo. As chamadas urxentes sucedense sen tregua. Demasiado tempo de incerteza para unhas familias que levan anos construindo o seu futuro lonxe da casa.

Rastrexar o paradoiro dos desaparecidos converteuse nunha angustiosa carreira contra o reloxo. As liñas telefónicas e de internet, colapsadas pola catástrofe, dificultan sobremanera o rastrexo. Cómpre lembrar que A Guaira non é un punto calquera no mapa da emigración galega. Non é só a zona onde opera o principal porto de entrada ao país; é tamén o fogar histórico de moitos dos nosos que cruzaron o charco buscando prosperidade. Caracas tamén acusa o golpe do sismo, pero o litoral norteo soporta o impacto máis cruel. Aí está a chave de toda a preocupación institucional e familiar que agora mesmo respiramos desde Galicia.

Os centros galegos como refuxio de emerxencia

Quen pensase que as entidades da diáspora son meros lugares de encontro festivo ou gastronómico, equivócase por completo. Agora mesmo, os centros galegos espallados por toda a xeografía venezolana operan como auténticos búnkeres de solidariedade. Recollen axuda humanitaria de primeira necesidade. Ofrecen teito seguro aos damnificados. Convertéronse por dereito propio no único refuxio viable para moitos afectados que perderon todo baixo os entullos. A resposta veciñal dentro da propia colonia salpica, polo menos temporalmente, as fondas feridas dun país castigado pola traxedia natural.

Dentro desas instalacións asociativas, a actividade é frenética. Organízanse quendas para cociñar racións de comida quente. Improvísanse almacéns para reunir mantas, auga embotellada e medicinas básicas. As sedes das sociedades galegas no estado caribeño actúan como barracons de emerxencia. Abonda con mirar as mensaxes desesperadas cruzadas entre ambas as beiras do Atlántico. Familiares desde Ourense, Pontevedra, A Coruña ou Lugo intentan contactar cos seus achegados a través destes enclaves asociativos, suplicando novas. A cifra de falecidos fala por si soa e conxela o sangue: máis de mil catrocentos.

Un país en zozobra e unha xeografía castigada

Difícil resulta trazar un mapa exacto e fiable do dano coas comunicacións tan maltreitas. O epicentro do movemento sísmico situouse nas inmediacións da zona de Valencia. Os violentos tremores varreron de golpe o centro-norte do país. Con todo, os informes que conseguen chegar a Compostela mostran unha realidade dispar e caprichosa. As zonas oriental e occidental de Venezuela sufriron danos bastante inferiores. A devastación obedeceu a un patrón xeográfico letal para o litoral e a capital, mais diluíuse cara ás franxas máis afastadas da falla.

Únete a la conversación

Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.

Crear cuenta gratis Ya tengo cuenta →