A Boa Vila réndese á Virxe Peregrina: tradición, devoción e a danza que une a Pontevedra

O segundo domingo de agosto volveu cumprir a súa cita coa historia. Pontevedra parou, mirou ao ceo e botouse á rúa para honrar a súa patroa provincial e do Camiño Portugués nunha das xornadas máis multitudinarias do seu calendario festivo. A procesión da Virxe Peregrina congregou a unha marea humana que percorreu as arterias principais da cidade, poñendo o broche de ouro a unha semana de celebracións que mestura, como poucas en Galicia, o fervor relixioso coa identidade máis profunda das súas xentes.

O fulgor dunha cidade volcada coa súa patroa

Poucas veces unha cidade enteira respira ao unísono, mais as Festas da Peregrina logran precisamente ese milagre cada mes de agosto. A imaxe da Virxe, obra do recoñecido escultor catalán que tallou a imaxe orixinal, abandonou o santuario que leva o seu nome pasadas as nove da noite. Era o momento agardado por centos de veciños congregados nas inmediacións. A carroza procesional, custodiada pola Cofradía da Virxe Peregrina, avanzou lentamente, marcando un ritmo solemne. Cómpre recordar que o peso desta tradición non recae só no relixioso, senón no cultural. A ninguén se lle escapa que esta festividade é a semana grande da cidade.

Foron nenas e nenos vestidos co tradicional atuendo de peregrino quen conduciron o paso. Unha imaxe que se repite ano tras ano. Demasiado simbolismo nun detalle aparentemente menor. O relevo xeracional faise patente nestes pequenos detalles, asegurando que o legado da patroa do Camiño Portugués se manteña vivo nas décadas vindeiras.

Presenza institucional e un percorrido singular

Non é menor o dato da masiva presenza de autoridades políticas no cortexo. O desfile contou coa compaña do presidente da Xunta e outras destacadas figuras institucionais que se sumaron á comitiva. A patroa provincial é, a todos os efectos, un símbolo de unidade. O certo é que a convocatoria non entende de cores políticas nin de idades. O percorrido trazado abarcou grande parte das principais rúas do casco urbano, permitindo que a imaxe fose venerada desde múltiples puntos estratéxicos da Boa Vila. Unha travesía urbana que se prolongou durante a velada, envolta no respecto e a emoción habitual desta cita.

A excepcionalidade da obra escultórica, modelada por mans catalás, contrasta coa esencia puramente galega do evento. Aí está a clave dunha celebración que transcorre sen despentollarse, allea ás modas e ancorada nun calendario que marca o pulso do verán pontevedrés.

A cor das cintas: cando os gremios se fan danza

Difícil entender o final desta procesión sen falar da danza gremial das cintas. Cando a carroza regresa e a solemnidade eclesiástica parece concluír, toma o relevo unha das expresións folclóricas máis queridas da comunidade. Este ano non foi a excepción. A tradicional interpretación volveu tecer, literalmente, as cores dos gallardetes arredor do mastro central. Quen coñeza a historia saberá que esta expresión artística non é orixinaria de tempos inmemoriais, senón que foi recuperada no ano 1992. Non obstante, o seu arraigo é tal que hoxe en día resulta imposible concibir a festividade maior de Pontevedra sen este gromo de cor e música.

As tecedeiras e danzantes executaron os seus movementos coa precisión de quen sabe que portan un legado. Entrelazar as cintas non é un simple xogo coreográfico. É a representación visual da unión dos antigos oficios, dos gremios que durante séculos sostiveron a economía e o desenvolvemento da cidade atlántica.