A procura da moza de 24 anos desaparecida en Lugo expándese a novas zonas da cidade

Pasaron máis de dez días desde que Carmen López Rebolo, de 24 anos, fora vista por última vez. E o silencio, ese que tanto pesa nas desaparicións, segue sen romper. A Policía decidiu reorientar o operativo cara a outras áreas de Lugo tras constatar que os rastrexos intensivos realizados ata agora non deron con ningunha pista firme. O que comezou como unha batida centrada no contorno do río Miño convértese agora nun dispositivo máis amplo, con novas coordenadas e a mesma angustia de fondo.

A nova desapareceu o pasado 21 de xullo no barrio de A Milagrosa. Desde entón, a mobilización foi constante: axentes da Policía Nacional, a unidade subacuática (Goas), familiares e decenas de voluntarios peitearon palmo a palmo unha das zonas máis sensibles da cidade. Pero o resultado, ata agora, foi cero. Demasiado tempo sen respostas.

Sin rastro en el triángulo del Miño

Os esforzos concentráronse nos últimos días nunha área moi concreta: o triángulo que forman a pasarela peonil do río, a ponte romana e as antenas de telefonía da Estrada Vella de Santiago. Non é casualidade. Foi alí onde o teléfono móbil da nova deixou de emitir sinal despois de catro días activo, segundo os datos que manexan os investigadores. Ese dato, frío e técnico, marcou durante unha semana o rumbo da busca.

Por terra, río e aire despregáronse os equipos. Os mergulladores da unidade subacuática revisaron o cauce do Miño con minuciosidade. Os axentes, apoiados por voluntarios, percorreron as marxes, os sendeiros, os recunchos máis agochados. Incluso se empregaron drones para ter unha perspectiva aérea. Nada. A falta de resultados obrigou a Policía a parar o martes e replantexarse a estratexia. Unha pausa necesaria, segundo fontes do operativo, para redefinir as próximas fases do rastrexo.

Un barrio, un móbil e moitas preguntas

A última vez que alguén viu a Carmen foi en A Milagrosa, un barrio obreiro da capital lucense. Desde ese momento, o seu rastro esvaeceuse. O único que deu algunha pista foi o seu teléfono, que durante catro días emitiu sinal desde o mesmo punto preto do río. Logo, o silencio dixital. Os investigadores levan días tentando cruzar esa información cos testemuños recollidos entre veciños e coñecidos, mais o crebacabezas segue incompleto.

A ampliación da busca a outras zonas de Lugo suxire que a hipótese inicial —que a nova puidera caer á auga ou permanecer nas inmediacións do Miño— perdeu forza. Agora bárranse outras posibilidades, aínda que desde a Policía non se deron detalles concretos. O certo é que o tempo corre en contra. En desaparicións como esta, cada hora que pasa reduce as opcións de atopar a persoa con vida.

A mobilización cidadá, un pulso contra a angustia

Un dos aspectos que máis chamou a atención nestes días foi a resposta dos veciños de Lugo. Decenas de persoas sumáronse ás batidas organizadas pola familia e por colectivos de voluntarios. Percorreron o monte Segade, revisaron camiños secundarios, peitearon zonas de difícil acceso. Unha marea humana que non se rende, mais que tamén sente o peso da incerteza.

A figura de Arsenio Coto, periodista e cronista da cidade, foi unha das que seguiu de preto a evolución do caso, reflectindo nas súas crónicas tanto o traballo policial como a tensión que se vive nas rúas. Non é menor o dato de que a desaparición dunha nova de 24 anos teña mobilizado a tantas persoas en pleno verán, cando a cidade adoita estar máis tranquila. A solidariedade, nestes casos, convértese no único consolo posible para unha familia que non para de perguntarse onde está a súa filla.