A factura da demolición do inmoble ourensán ascende a 146.000 euros e o asunto volveu enfrontarse no pleno municipal: o goberno defende a actuación de Urbanismo e o BNG cuestiona a tramitación das obras e a entrada de maquinaria tralo incendio.
Hai edificios que deixan de ser ruínas para convertirse en asuntos de Estado local. A Casa de Baños de Ourense é un deles. O último pleno municipal volveu converterse en escenario do pulso entre goberno e oposición polo futuro do inmoble, e esta vez o dato que acendeu a discusión é dos que doe: a demolición custoulle ás arcas municipais 146.000 euros.
Urbanismo xustifícase
O responsable municipal de Urbanismo compareceu ante a corporación para explicar unha contratación que non deixou indiferente a ninguén. Recoñeceu que as obras de demolición formalizáronse por procedemento de emerxencia. Dicía máis. Negou expresamente ignorar a orde da dirección xeral de Patrimonio respecto ao inmoble, unha acusación que estaba sobre a mesa e que o concelleiro quixo desmontar de raíz.
E a maquinaria vista no soar? Ese movemento de vehículos, do que tanto se comentou, corresponde, segundo a versión municipal, á retirada de restos seguindo as instrucións de Patrimonio. Alí está, supostamente, a chave. Oposición e goberno miran o mesmo soar e ven dúas historias distintas.
O pulso con Patrimonio
Non é menor o xiro argumental do concelleiro. Convén lembrar que, lonxe de asumir críticas, o responsable de Urbanismo deu a volta á tortilla e sinalou ao órgano autonómico como presunto responsable dos danos que se deriven dunha eventual paralización da intervención. É dicir: se algo se torce por deter os traballos, a factura moral —e quizais a económica— non sería do Concello.
O concelleiro engadiu outra peza ao quebracabezas: a falta de financiación externa para a rehabilitación do inmoble. Unha queixa que axuda a entender por que un edificio con valor patrimonial acaba baixo a pó canteiro en lugar de sobre uns planos de restauración. Demasiado tempo sen un plan, demasiado diñeiro queimado en demolir en lugar de conservar. A cifra fala por si soa.
Oposición en pé de guerra
O BNG non ficou calado. Os nacionalistas cuestionaron tanto a entrada de maquinaria no soar como a tramitación das obras despois do incendio que afectou ao edificio. A sospeita que subxacen é evidente: aproveitouse a emerxencia para executar unha demolición que doutro modo habería esixido outros canles? O goberno local nega calquera irregularidade e defende a actuación dos seus técnicos.
O debate non é, no fondo, só sobre procedementos administrativos. É sobre que facemos co patrimonio construído cando o fogo —e quizais a pasividade— fai o seu traballo. Unha Casa de Baños é, en calquera cidade termal que se prece, máis que un inmoble: é un sinal de identidade.
Unha factura que queda por pagar
Poucas discusións municipais resumen tan ben o estado de ánimo dunha cidade como esta. Por un lado, un executivo local que asegura actuar conforme a dereito e seguindo as instrucións autonómicas. Por outro, unha oposición que percibe operacións consumadas baixo o paraugas da urxencia. No medio, un soar e 146.000 euros que xa non están.
O certo é que este pleno non pechará o asunto, e moito menos a ferida. A Casa de Baños seguirá sendo pregunta recorrente en cada sesión ata que haxa unha resposta definitiva sobre que se constrúe —ou se recupera— no seu lugar. Cabe esperar rehabilitación algunha sen financiación externa? Quen asumirá os danos se a intervención se detén? As preguntas quedan abertas, e os veciños de Ourense teñen dereito a saber se as ruínas de onte foron a inxustificable antesala do baleiro de mañá.
Compartir esta nova
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. ¿Puede ocurrir en Galicia un caso de rabia como el del niño murciélago de Canadá?
- 5. Dobre traxedia laboral na A-6: as vítimas mortais viaxaban desde Sarria cara a A Coruña