Nunha columna publicada o 12 de marzo de 2026, a xornalista Pilar Falcón describe como os conflitos contemporáneos operan en tres planos: o rumor e a retórica, a violencia efectiva sobre o terreo e as súas repercusións na vida cotiá. Desde Ucraína ata os focos de tensión no Oriente Medio, a autora advirte que o ruído informativo, os combates reais e as consecuencias económicas e sociais conforman unha mesma realidade que nos atravesa. Este tríptico explica por que unha guerra pode sentirse moi próxima aínda que non a vexamos cos nosos propios ollos.

A primeira dimensión que analiza a columna é a sonora: o desfile constante de declaracións, ameazas diplomáticas e titulares que alimentan a sensación de inminencia. Ese zumbido mediático, afirma, actúa como unha banda sonora que erosiona a tranquilidade colectiva e condiciona o ánimo público. Non se trata de explosións, senón da construción da alarma a través de repetidos avisos e análises que converten a incerteza nun estado permanente.

A segunda dimensión é a guerra material, a que ocorre no terreo e deixa pegadas irreparables: trincheiras en Ucraína, ataques e represalias en varias partes do Oriente Medio, desprazamentos masivos e víctimas. Aquí non hai metáforas: hai lama, frío, drones, destrución de infraestruturas e decisións tomadas lonxe de quen sofren os seus efectos. A columna subliña que estas realidades non encaixan nun tuit nin nun reportaxe breve; moitas historias quedan fóra do foco mediático pola súa complexidade e pola súa dor cotiá.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

A terceira vida da guerra é a que se cola na rutina: o encarecemento da enerxía e dos alimentos, a inflación, a polarización política e a ansiedade colectiva. Son consecuencias indirectas pero tangibles que transforman a economía doméstica e a convivencia social. A autora insiste en que, aínda que non haxa soldados nas nosas rúas, as ondas expansivas do conflito alcanzan a factura da luz, o prezo do pan e a estabilidade emocional de amplos sectores da poboación.

Estas tres vidas non camiñan separadas; retroalimentanse. O ruído político e mediático pode preparar o terreo para a escalada; a violencia real alimenta o medo; e o medo, á súa vez, condiciona decisións individuais e colectivas. Esa interconexión convérte á cidadanía en receptora pasiva de información e en vítima de consecuencias económicas e sociais, atrapada entre a necesidade de estar informada e a imposibilidade de procesar tanta incerteza sen desgaste.

Ante este panorama, a columna formula unha dobre responsabilidade: a das institucións e a dos medios. Os gobernos deben xestionar os efectos económicos e humanitarios con políticas que protexan os máis vulnerables e manteñan liñas claras de cooperación internacional. Os medios, pola súa parte, deberían equilibrar a urxencia informativa con contextos, verificacións e relatos que poñan rostro ás víctimas, evitando a instrumentalización do medo.

Tamén hai un reto cidadán: non deixarse arrastrar polo ruído nin sucumbir á parálise. Iso esixe acceder a información fiábel, esixir transparencia ás autoridades e manter a solidariedade coas poboacións afectadas. Falcón lembra que, ademais de cubrir as noticias, é imprescindible manter a presión pola axuda humanitaria e por solucións diplomáticas que reduzcan a probabilidade de novas escaladas.

A conclusión da columna é un chamamento á serenidade activa: recoñecer que a guerra pode escoitarse, existir e tocar as nosas vidas sen desvanecer a responsabilidade colectiva. Gobernar a percepción pública, deseñar respostas sociais e económicas e non perder de vista a dimensión humana do conflito son tarefas ineludibles. Nun mundo tecnolóxico que segue resolvendo vellos conflitos con medios modernos, a autora advirte do absurdo de presumir de progreso cando a violencia e os seus efectos persisten.