A xustiza respalda á aseguradora: ocultar unha enfermidade invalida o seguro en Ourense

Un tribunal ourensán deu a razón a unha entidade aseguradora que se negou a abonar a indemnización polo falecemento dunha muller. A clave da sentenza reside nunha ocultación deliberada de información médica previa no momento de asinar a póliza. Quen contrata un servizo deste tipo está obrigado a declarar o estado de saúde real, e non facelo ten consecuencias directas e insalvábeis no momento de reclamar o diñeiro.

A ninguén se lle escapa que o seguro se basea nun piar fundamental: a boa fe. Cando este vínculo de confianza se rompe por unha declaración inexacta, o contrato queda tocado de morte. O certo é que a xustiza deixou claro, unha vez máis, que as omisións intencionadas poden ser tan prexudiciais para os intereses do contratante como as mentiras directas. Demasiado arriscado. Xogar coa letra pequena dos contratos de risco adoita saír caro.

A orixe do conflito e a póliza do seguro

Toda esta disputa legal comezou coa sinatura dun seguro de vida e decesos. O home que agora ve frustrada a súa reclamación contratou a póliza para cubrir os gastos de funeral e enterro, tanto para el como para a súa esposa. O documento entrou en vigor o 1 de abril de 2023. A suma asegurada estipulada para cada un dos membros da parella era de 3.600 euros, unha cantidade orientada a cubrir os elevados custos que supón un servizo funerario na provincia.

Ao formalizar este tipo de contratos, as compañías esixen cumprimentar cuestionarios detallados sobre o historial clínico. Cómpre recordar que as entidades de seguros necesitan avaliar con precisión o risco que asumen antes de emitir a póliza e fixar a prima correspondente. A transparencia informativa é, por tanto, o punto de partida de calquera acordo desta natureza. Se o cliente manipula ou oculta datos esenciais, o suposto de risco sobre o que se construíu o contrato derrúbase por completo.

O ictus declarado fronte á fibrose silenciada

Aquí radica exactamente o centro da polémica que chegou ata os tribunais da capital ourensá. No cuestionario previo á formalización do seguro, o demandante si declarou un problema de saúde importante: comunicou formalmente que a súa muller sufrira un ictus once anos antes da sinatura do contrato. Ata aí, a información circulaba con normalidade entre ámbalas dúas partes e a aseguradora aceptou o risco aparente.

Non obstante, o que o viúvo omitiu dolosamente foi que a súa esposa padecía ademais fibrose. Trátase dun dato clinicamente crucial que altera por completo o perfil de risco dun paciente. Difícil soster que se tratou dun simple esquecemento. A aseguradora, ao descubrir esta condición médica tras o falecemento da muller e a posterior reclamación do diñeiro, decidiu paralizar o pagamento dos 3.600 euros. A empresa considerou que se vulnerara de forma grave o deber de declaración que marca a lei.

O respaldo da Audiencia Provincial

Ante a negativa da entidade a facer efectivo o desembolso, o home decidiu levar o caso ante os tribunais para esixir o cobro da indemnización. Con todo, a xustiza non compartiu os seus argumentos. A Audiencia Provincial terminou dándolle a razón á aseguradora, validando a súa decisión de non abonar a suma pactada para os gastos funerarios.

Os maxistrados sosteñen que a ocultación da fibrose foi determinante. Non é menor o dato de que xa existise un ictus previo declarado, xa que isto podería levar a pensar que o historial estaba completo, pero a realidade clínica demostraba o contrario. Poucas veces un tribunal dá un xiro tan rotundo a favor dunha aseguradora cando se debate o pagamento dunha indemnización por falecemento. A sentenza confirma que o deber de sinceridade pesa de forma absoluta sobre o contratante desde o primeiro día.