O Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC) publica que as caídas de poboación da merluza europea rexistradas a finais do século XX e comezos do XXI provocaron unha perda dramática de diversidade xenética nas súas poboacións, especialmente en Galicia, Baleares e o Mar del Norte. O traballo, difundido en acceso aberto na revista ICES Journal of Marine Science, analiza series xenéticas históricas e actuais e conclúe que a diversidade xenética chegou a reducirse máis do 90% respecto a niveis previos á explotación industrial. Os investigadores advirten de que esa erosión xenética reduce o éxito reprodutor e a capacidade de adaptación da especie, elevando a súa vulnerabilidade ante o cambio climático. O estudo combina datos xenéticos con novas ferramentas para estimar o tamaño efectivo das poboacións e a súa evolución temporal.

Segundo o equipo liderado polo CSIC no Instituto de Investigaciones Marinas de Vigo, as tres zonas analizadas —las Islas Baleares, a costa galega e o Mar del Norte— amosan sinais claros de perda xenética vinculados a descensos sostidos de abundancia. A partir de material xenético histórico e mostras contemporáneas, os científicos detectaron unha caída pronunciada da variabilidade xenética que non se corresponde coa recuperación en número de exemplares rexistrada en algúns enclaves. Os resultados sitúan á merluza europea como un exemplo de como a mera recuperación de abundancia non garante a recuperación da estrutura xenética dunha poboación.

Fran Saborido Rey, investigador do CSIC e responsable dos proxectos que integran este estudo, subliña que a redución da diversidade xenética ten efectos directos sobre a resiliencia da especie. Explica que unha diversidade menor limita a capacidade de adaptación fronte a cambios na temperatura, salinidade e dispoñibilidade de alimento, factores que se están a acelerar co quentamento oceánico. Ese empobrecemento xenético, advirten os autores, pode traducirse en poboacións menos aptas para afrontar novas presións, incluídas enfermidades e fluctuacións ambientais.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Natalia Petit-Marty, tamén do Instituto de Investigaciones Marinas, lembra que a merluza é un recurso pesqueiro de gran valor económico e que as súas poboacións sufriron descensos notables durante as últimas décadas do século pasado. «Ata agora había pouca información sobre como as perdas de abundancia afectaran á variabilidade xenética», sinala, e engade que a evidencia agora mostra unha desconexión preocupante entre a recuperación numérica e a restauración xenética. Esta fenda suscita dúbidas sobre a sostibilidade a longo prazo das pesqueiras, afirman os investigadores.

O estudo utiliza software e metodoloxías novedosas para estimar o tamaño efectivo das poboacións, un parámetro que reflicte cantos individuos contribúen realmente á reprodución e, por tanto, á transmisión de diversidade xenética ás seguintes xeracións. Armando Caballero, do Centro de Investigación Mariña da Universidade de Vigo, explica que o tamaño efectivo é a miúdo moito menor que o número de exemplares no mar e que o seu declive explica a perda de variación xenética observada. Estas ferramentas permitiron reconstruír cambios históricos e cuantificar a magnitude do colapso xenético con maior precisión.

No caso da poboación galega, o estudo detecta unha recuperación parcial en densidades tras as medidas de xestión adoptadas pola Unión Europea en 2006, que incluíron restricións de captura e temporais de protección. Non obstante, a recuperación xenética é practicamente imperceptíbel a escala decenal: mentres a abundancia recuperou aproximadamente un 10% dos niveis de 1960, a diversidade xenética aumentou en menos do 1% no mesmo período, segundo os datos publicados.

As poboacións do Mar del Norte presentaron perdas de diversidade de magnitude similar, e en Baleares os análises tamén amosan reduccións substanciais, aínda que con diferenzas na dinámica temporal entre áreas. Os autores insisten en que a perda de diversidade xenética non é homogénea e depende da intensidade e da duración da explotación, así como da estrutura poboacional previa. Esa variabilidade rexional obriga a adaptar as medidas de xestión e conservación ás particularidades de cada stock.

Os investigadores recomendan incorporar indicadores xenéticos nas avaliacións de stock e nas políticas pesqueiras para garantir unha recuperación verdadeira e duradeira. Sinalan que limitar a presión pesqueira, protexer hábitats críticos e manter comportamentos reprodutivos son medidas necesarias para favorecer a recuperación do tamaño efectivo e, con iso, da diversidade xenética. Nun contexto de cambio climático, a restauración xenética revelase como un obxectivo clave para conservar a capacidade de adaptación da merluza e a estabilidade das pesqueiras que dependen dela.