¡A segunda estrela xa luce no peito! Pontevedra, rendida de emoción co título mundial de España

O que parecía un soño repetido desde aquel afastado 2010 converteuse nunha madrugada de tolemia colectiva. A selección española de fútbol tocou o ceo por segunda vez na súa historia ao impoñerse a Arxentina na prórroga da final do Mundial. Un gol de Ferran Torres no minuto 106 desatou a tolemia en todo o país, e Pontevedra non foi unha excepción. As rúas da cidade enchéronse de afeccionados que, ondeando bandeiras vermellas e gualdas, celebraron até o amencer un triunfo que quedará gravado a fogo na memoria colectiva.

A final, disputada nun escenario de máxima tensión, mantivo en vilo a millóns de persoas. Tras un partido intenso e sen goles no tempo regulamentario, a prórroga converteuse nun exercicio de resistencia e fe. E entón, cando o cansazo apertaba e os corazóns se aceleraban, chegou a xogada que o cambiou todo. Unha xenialidade de Nico Williams, que deixou un balón de cabeza medido, e a aparición de Ferran Torres para definir coa sangue fría dos elixidos. O estadio enmudeceu, pero o ruído da afección nas casas e bares de Pontevedra escoitouse até na comarca.

Un gol que vale unha estrela

Non foi un camiño doado. España tentouno de tódalas maneiras posíbeis, chocando unha e outra vez contra a muralla defensiva arxentina e a figura do seu porteiro, o ‘Dibu’ Martínez. Houbo ocasións, xogadas de estratexia e un dominio que, con todo, non atopaba recompensa. Mais a perseveranza ten premio. Ferran Torres, ese dianteiro que semella estar sempre no lugar axeitado no momento xusto, aproveitou unha deixada de cabeza de Nico Williams para bater ao gardameta e asinar o tanto máis importante da súa carreira. A tolemia desatouse. Non houbo un só recuncho da cidade que non vibrara con ese gol. Na Praza da Leña, na Alameda, nas terrazas da rúa Benito Corbal… a celebración foi unánime.

A xogada, perfecta na súa execución, resume o espírito desta selección: talento, traballo en equipo e unha fe inquebrantábel. Nico, co seu desbordamento habitual, xerou o caos na defensa rival, e Ferran, coa precisión dun cirurxián, puxo a pelota onde ninguén podía alcanzala. De tempo de máis agardando un momento así. A segunda estrela xa é unha realidade.

A polémica que puido cambiar a historia

Non todo foi ledicia durante o partido. Houbo un instante de máxima tensión que puido mudar o devir do encontro. España creu ter logrado a vantaxe na prórroga cun tanto de Nico Williams, mais o colexiado, tras consultar coa VAR, decidiu anulalo. A decisión, baseada nunha presunta falta de Mikel Merino sobre un defensa arxentino, foi recibida cunha onda de incredulidade e anoxo.

Nas peñas e locais de Pontevedra, o berro de gol transformouse nun clamor de protesta. «¡Non é falta!», coreaban os afeccionados diante das pantallas. As redes sociais arderon coa polémica, e os comentaristas non daban crédito a unha decisión que, para a maioría dos analistas, era inexistente. A xogada, que ninguén máis viu como falta, engadiu unha dose extra de épica a unha final xa de por si vibrante. E é que, ás veces, as vitorias máis doces veñen precedidas dos momentos máis amargos. A polémica, lonxe de descentrar ao equipo, espoleouno. O gol anulado foi o acicate que precisaba España para non se render.

A noite na que Pontevedra non durmiu

O asubío final do árbitro desatou unha marea humana. As rúas de Pontevedra convertéronse nun formigueiro de bandeiras, bufandas e cánticos. Dende os veteranos que aínda lembraban o gol de Iniesta en Suráfrica até os máis novos que vivían o seu primeiro grande éxito, todos compartiron un mesmo sentimento de orgullo. Os bares da zona da Ferrería e a rúa Michelena baixaron o poste, mais ninguén quería ir para casa. A xente amoreába nas prazas, abrazándose e coreando o nome dos heroes.