A escalada dos prezos do carburante derivada da tensión xeopolítica arredor de Irán comeza a notarse nas confrarías e nos mercados das rías: nas últimas semanas varios barcos de O Grove tiveron que amarrar durante días e a frota menor reorganiza as súas xornadas para gastar menos gasóleo. Ao mesmo tempo, o agro e a gandería alertan de que non poderán soster por moito tempo o custo de pensos, fertilizantes e transporte sen repercutilo no prezo final.
A situación no mar
A pesca de baixura e a de cerco foron as primeiras en acusar o impacto. O gasóleo para uso marítimo encareceu de forma abrupta: mentres nas estacións convencionais o diésel de automoción rolda xa os dous euros por litro, o diésel agrícola disparouse un 24% en dez días, ata situarse en torno a 1,50 euros por litro en algunhas lonxas e puntos de subministración, cifras que os armadores cualifican de insostibles.
O combustible representa ao redor do 40% do custo operativo de moitos buques, segundo fontes do sector. Con esa presión sobre a conta de explotación, non é estraño que patróns e propietarios apostasen por recortar quilómetros: refánse as pautas de faena para evitar travesías longas, priorízanse caladoiros próximos e, en casos concretos, limítanse as saídas ás xornadas con previsión de maior captación. A consecuencia inmediata é menor oferta nas lonxas e, aínda que hoxe o peixe poida aparecer aínda «barato» na Praza de Abastos de Pontevedra, os marxes estréitanse día a día.
«Se isto continúa así, non saímos a faenar», di un patrón de cerco de O Grove que preferiu manter o anonimato. «O gasóleo cómese a metade do que ingresamos; xa tivemos que amarrar días enteiros».
A decisión de non saír a faenar é, en realidade, o último recurso. En portos con maior calado industrial—Vigo e Marín—as armadoras estudan axudas internas e axustes na loxística para soster a actividade. Pero a presión é dobre: o encarecemento do combustible súmase ao aumento de custos en redes, xeo, embalaxe e transporte, todos eles influenciados pola crise enerxética global e polos ataques a instalacións petrolíferas que tensionaron o mercado.
O campo e a industria en tensión
Fóra do mar, as consecuencias tamén están á vista. Os produtores agrarios describen unha ecuación que se volveu insostible: pensos máis caros, fertilizantes a prezos disparados e custos de transporte que elevan a factura final. As organizacións agrarias advirten de que a falta de subministro ou o encarecemento continuado poderían derivar nunha redución da produción local, unha nova que poría presión sobre o abastecemento e os prezos en Galicia, comunidade con forte vocación agrícola e gandeira.
A industria agroalimentaria, pola súa banda, observa con preocupación a dobre penuria de custos e demanda. Un encarecemento xeneralizado da enerxía e dos insumos reduce o marxe das empresas conserveras e de transformación, moitas delas con plantas na provincia de Pontevedra, e podería forzar axustes na produción ou na plantilla se a situación se prolongase. Cómpre lembrar que a cadea de valor galega depende en boa medida do transporte por estrada e do acceso a materias primas importadas, o que a fai sensible ás fluctuacións do prezo do cru.
No lado do consumo, a inflación acumulada xa tivo efectos: desde 2020 os prezos ao consumo incrementáronse arredor dun 30% en determinados capítulos, e o poder adquisitivo das familias reduciuse en preto de 13 puntos porcentuais. Esa erosión limita o marxe para que a suba de custos se traslade íntegramente ao peto do cidadán, l
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.