Unha cruz e unha réplica de hórreo, ambas labradas en pedra, encabezaron o desfile do Día das Parroquias que puxo o remate ás festas de San Ramón e Santa María de Vilalba. Non era un adorno calquera: eran o selo de identidade de Román, a parroquia homenaxeada este ano, terra de canteiros desde hai séculos. Foron os propios veciños quen as portaron, nunha xornada que pechou doce intensos días de celebracións.
Do concello a Santa María, coa pedra por bandeira
A comitiva partiu do ayuntamiento e percorreu o traxecto até a igrexa de Santa María. Nela camiñaban veciños de todas as idades de Román, membros da corporación municipal e músicos da charanga. Poucas veces un desfile das festas vilalbesas condensa tan ben o carácter dunha parroquia enteira. Ao chegar ao templo celebrouse unha ofrenda na que, segundo o discurso da xornada, ocuparon un lugar central o orgullo por o propio, os valores, a gratitude e a alegría.
O xesto de adicarlle o Día das Parroquias a Román non é casual. A parroquia atesoura unha tradición de cantería forxada ao longo dos séculos polo traballo de numerosos artesáns da pedra, cuxas obras chegaron a viaxar máis alá das fronteiras de Galicia. O oficio de modelar a pedra, en Román, non é unha anécdota folclórica: é un legado milenario que se transmitiu de xeración en xeración e que forxou dinastías enteiras de artistas.
Doce días de festa con balances positivos
O Día das Parroquias puxo fin a doce xornadas intensas de programación festiva. Desde o Concello valorouse de forma positiva a elevada asistencia e participación rexistradas en todas as actividades propostas, un dato que nunha festa destas dimensións —co peso que San Ramón ten no calendario da Terra Chá— non é menor. Multitudinaria, din desde o ámbito municipal. E o certo é que a afluencia sostida ao longo de case dúas semanas de celebracións confirma o tirón dunhas festas que voltan a funcionar como punto de encontro de todo o concello.
As festas de San Ramón e Santa María son, cada setembro, moito máis que verbenas e procesións. Son o exercicio anual de memoria colectiva de Vilalba. A fórmula do Día das Parroquias, que cada ano xira a mirada cara a unha parroquia distinta, permite precisamente iso: que cada recuncho do concello —urbano ou rural, grande ou pequeno— teña o seu momento de protagonismo. Este ano tocáballe a Román, e a parroquia respondeu enchendo as rúas.
A identidade dun oficio que trascende fronteiras
Convén deterse no simbolismo das pezas que encabezaron o desfile. Unha cruz e un hórreo, ambos os dous en pedra, son dous dos emblemas máis recoñecibles da paisaxe galega. Que foran labradas por un canteiro de Román e portadas polos seus veciños non fai senón subliñar a mensaxe da xornada: aquí a pedra non se traballa, vivese. O oficio deulle a Román un selo de identidade adquirido «ao longo dos séculos», como lembaron durante os actos, e as súas mellores pezas seguen saíndo das canteiras e talleres da parroquia para instalarse en lugares cada vez máis afastados de Galicia.
A ninguén se lle escapa que este recoñecemento institucional tamén funciona como recordatorio dun risco latente: a cantería é un oficio esixente, que precisa relevo xeracional para non diluírse. Que unha festa multitudinaria dedique o seu día grande a enaltecer os mestres canteiros é, nese sentido, unha forma de manter vivo o atractivo do oficio ante os máis novos.
Novas Relacionadas
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. ¿Puede ocurrir en Galicia un caso de rabia como el del niño murciélago de Canadá?
- 5. Dobre traxedia laboral na A-6: as vítimas mortais viaxaban desde Sarria cara a A Coruña
Invierte en el Paraíso del Caribe
Únete a los inversores inteligentes que ya están generando rendimientos del 12% anual con Salado Golf & Beach Resort en Punta Cana
Solicitar Información Gratuita