Catro meses. Tres provincias. Varios teléfonos. A persoa investigada polo tiroteo ocorrido na Rúa Primavera de Lugo deseñou unha estratexia de fuga que parecía sacada dun manual de espionaxe: cambiar de terminal e de tarxeta SIM constantemente para deixar sen rastro aos axentes que o perseguían. Acabou entregándose nunha comisaría. Mais o traballo policial previo foi titánico.
Unha fuga de manual a través de Galicia, Asturias e León
Durante aproximadamente tres meses e medio, a persoa investigada permaneceu fuxindo da xustiza. E non se quedou quedo nun só agocho. Moveuse. Moito. E con método.
Fontes da investigación constataron que o fuxitivo se refuxiou en polo menos catro localidades diferentes: A Pobra de San Xiao, no sur da provincia de Lugo; Xixón, en Asturias; e as localidades bercianas de Carracedelo e Bembibre, en León. Un percorrido que abrangue tres comunidades autónomas e centos de quilómetros de estrada. Non é difícil imaxinar a loxística necesaria para soster unha vida en fuga durante tanto tempo: aloxamento, desprazamentos, diñeiro e, sobre todo, comunicacións. Aí estaba a chave.
Teléfonos cambiantes: a estratexia para non deixar pegada digital
Quen leva décadas cubrindo sucesos sabe que os fuxitivos teñen unha obsesión case doente co teléfono móbil. É o seu mellor aliado e, ao mesmo tempo, o seu peor inimigo. A persoa investigada neste caso sabíao ben.
Por iso, durante toda a fuxida, foi rotando tanto os terminais como as tarxetas telefónicas. Un dispositivo novo, unha SIM nova, un número descoñecido. Logo, ao cabo dun tempo prudente, outro cambio. E outro máis. Todo para dificultar que os axentes puideran rastrexar as súas comunicacións e dar co seu paradeiro. Demasiado tempo xogando ao gato e ao rato.
A ninguén se lle escapa que esta práctica non é novidosa. É unha táctica clásica entre quen intentan escapar da xustiza. Abonda con mirar calquera operación policial de envergadura para comprobar que os investigados adoitan recorrer a este tipo de artimañas. O que sorprende neste caso é a persistencia: tres meses e medio mantendo unha rotación sistemática de aparellos require unha planificación e uns recursos que non calquera pode soster.
O traballo silencioso da Policía Nacional
Mentres a persoa investigada xogaba ao escondite, os axentes traballaban en silencio. Sen ruído. Sen titulares. Só persecución metódica, día tras día, semana tras semana.
Os investigadores seguiron a pista do fuxitivo a través de tres provincias utilizando diversas técnicas: análise de comunicacións telefónicas previamente autorizadas por un xuíz, vixianzas discretas nos puntos onde se sospeitaba que podía atoparse, seguimentos operativos e comprobacións directas sobre o terreo. Cada peza do crebacabezas ía encaixando lentamente. Non é menor o dato da autorización xudicial: para intervir comunicacións fai falla un respaldo legal sólido, indicios suficientes e un control estrito do xuíz de instrución. Nada queda ao azar.
Convén recordar, ademais, que este tipo de investigacións esixe coordinación entre distintas unidades policiais que poden estar operando en provincias diferentes, ás veces con competencias superpostas e sempre contra o reloxo. Porque un fuxitivo que se move entre Galicia, Asturias e Castela e León non espera a que os papeis se asinen.
A entrega: o final dunha fuxida esgotadora
O pasado venres, a persoa investigada presentouse voluntariamente na comisaría da Policía Nacional. Puxo fin a unha fuga que o levou desde o sur lucense ata a cornixa cantábrica e o Bierzo. Ese mesmo día foi posta a disposición xudicial.
O maxistrado non dubidou. Decretou prisión provisional comunicada e sen fianza. A decisión reflicte, sen necesidade de demasiadas explicacións, a gravidade dos feitos
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.