Catro meses. Tres provincias. Varios teléfonos. A persoa investigada polo tiroteo ocorrido na Rúa Primavera de Lugo deseñou unha estratexia de fuga que parecía sacada dun manual de espionaxe: cambiar de terminal e de tarxeta SIM constantemente para deixar sen rastro aos axentes que o perseguían. Rematou entregándose nunha comisaría. Pero o traballo policial previo foi titánico.
Unha fuga de manual a través de Galicia, Asturias e León
Durante aproximadamente tres meses e medio, a persoa investigada permaneceu fuxindo da xustiza. E non se quedou quieta nun só agocho. Moveuse. Moito. E con método.
Fontes da investigación constataron que o fugitivo se refugiou en polo menos catro localidades diferentes: A Pobra de San Xiao, no sur da provincia de Lugo; Gijón, en Asturias; e as localidades bercianas de Carracedelo e Bembibre, en León. Un percorrido que abarca tres comunidades autónomas e centos de quilómetros de estrada. Non é difícil imaxinar a logística necesaria para sostener unha vida en fuga durante tanto tempo: aloxamento, desprazamentos, diñeiro e, sobre todo, comunicacións. Alí estaba a clave.
Teléfonos cambiantes: a estratexia para non deixar pegada dixital
Quen leva décadas cubrindo sucesos sabe que os fugitivos teñen unha obsesión case enfermiza co teléfono móbil. É o seu mellor aliado e, ao mesmo tempo, o seu peor inimigo. A persoa investigada neste caso sabía ben.
Por iso, durante toda a fuga, foi rotando tanto os terminales como as tarxetas telefónicas. Un dispositivo novo, unha SIM nova, un número descoñecido. Logo, ao cabo dun tempo prudente, outro cambio. E outro máis. Todo para dificultar que os axentes puidesen rastrexar as súas comunicacións e atopar o seu paradeiro. Demasiado tempo xogando ao gato e ao rato.
A ninguén se lle escapa que esta práctica non é nova. É unha táctica clásica entre os que intentan escapar da xustiza. Basta con mirar calquera operación policial de envergadura para comprobar que os investigados adoitan recorrer a este tipo de artimanías. O que sorprende neste caso é a persistencia: tres meses e medio mantendo unha rotación sistemática de dispositivos require unha planificación e uns recursos que non calquera pode sostener.
O traballo silencioso da Policía Nacional
Mentres a persoa investigada xogaba ao agochamento, os axentes traballaban en silencio. Sen ruído. Sen titulares. Só persecución metódica, día tras día, semana tras semana.
Os investigadores seguiron a pista do fugitivo a través de tres provincias utilizando diversas técnicas: análise de comunicacións telefónicas previamente autorizadas por un xuíz, vixilancias discretas nos puntos onde se sospeitaba que podía atoparse, seguimentos operativos e comprobacións directas sobre o terreo. Cada peza do puzzle íase encaixando lentamente. Non é menor o dato da autorización xudicial: para intervir nas comunicacións fai falta un respaldo legal sólido, indicios suficientes e un control estrito do xuíz de instrución. Nada queda ao azar.
Convén lembrar, ademais, que este tipo de investigacións esixe coordinación entre distintas unidades policiais que poden estar operando en provincias diferentes, ás veces con competencias superpostas e sempre contra o reloxo. Porque un fugitivo que se move entre Galicia, Asturias e Castela e León non espera a que os papéis se sinen.
A entrega: o final dunha fuga agotadora
O pasado venres, a persoa investigada presentouse voluntariamente na comisaría da Policía Nacional. Puso fin a unha fuga que lle había levado dende o sur lucense ata a cornisa cantábrica e o Bierzo. Ese mesmo día foi posta á disposición xudicial.
O magistrado non dubidou. Decretou prisión provisional comunicada e sen fianza. A decisión reflicte, sen necesidade de demasiadas explicacións, a gravidade dos feitos.
