Óliver Laxe acudiu na noite do 15 de marzo de 2026 á cerimonia dos Óscar no Dolby Theatre de Los Ángeles cun pequeno pin da bandeira de Palestina na solapa. O director galego, cuxa película Sirat aspira a obter premios nesta edición, chegou sorrindo e visiblemente emocionado pola expectación arredor da súa cinta. O seu xesto simbólico e a súa presenza na alfombra vermella despertaron interese mediático tanto polas candidaturas da película como pola declaración pública de solidariedade. A velada, parte da 98.ª edición dos premios da Academia, reuniu figuras internacionais do cine e parte do equipo que acompaña á película.
A elección de Laxe de levar o pin prodúcese nun contexto marcado pola atención internacional sobre o conflicto no Oriente Medio e pola onda de reaccións públicas no mundo cultural. O xesto foi captado polas cámaras ao camiñar pola alfombra vermella e interpretouse como unha mostra de apoio ás vítimas e da necesidade de facer visible o sufrimento civil. Fontes do equipo da película sinalaron que a intención era «facer presente» ese dor sen converter a gala nun emplazamento político agresivo.
Tras a súa chegada, Laxe atendiu brevemente aos medios e recoñeceu a improbabilidade dun triunfo masivo, ao tempo que defendeu a honestidade da súa obra e a súa condición non académica. A súa honestidade ante a prensa e o público destacou tanto coma as posibilidades de Sirat na carreira polas estatuíllas. A película compite en varias categorías e, segundo as expectativas iniciais, podería acadar ata dous premios, aínda que a competencia é moi reñida.
Na alfombra vermella
A presenza de Laxe na alfombra vermella estivo acompañada doutras figuras destacadas da noite, desde presentadores ata actores e cineastas internacionais. Conan O’Brien volveu exercer como mestre de cerimonias, nunha edición na que a industria buscou recuperar o brillo e ao mesmo tempo manter espazo para discursos e xestos de contido social. Entre os asistentes atopábanse celebridades como Demi Moore e outras estrelas que dominaron os focos durante a xornada.
Representantes do equipo de Sirat, así como autoridades culturais, desprazáronse a Los Ángeles para acompañar ao director e ao elenco. Entre eles figuraban responsables políticos e colaboradores que apoiaron a proxección internacional do filme. A delegación galega e española aproveitou a plataforma para dar visibilidade á produción, ao seu equipo e á singularidade da proposta cinematográfica.
Contexto, reaccións e significado
O xesto de Laxe provocou reaccións diversas nas redes e no ámbito cultural. Para algúns, o pin representa unha mostra lexítima de empatía cara á poboación civil e un recordatorio de que as galas internacionais son tamén foros onde se poden expresar mensaxes de solidariedade. Outros plantexaron debate sobre a conveniencia de mesturar activismo e o ambiente momentaneamente festivo dunha cerimonia de premios, algo que volve a evidenciar a tensión entre cultura e política pública en eventos de altísima visibilidade.
«Hai que soster a dor de todo o mundo»
O director complementou a súa postura cunha reflexión sobre a súa maneira de entender o cinema e as expectativas ante a noite de premios.
«O meu cine non é académico, non imos gañar»
As declaracións, recollidas por varios medios, subliñan a combinación de modestia e convicción coa que Laxe afrontou a nominación. O seu discurso remite a unha práctica cinematográfica que busca a cercanía e a responsabilidade social máis que a espectacularidade escolarizada.
En termos cinematográficos, Sirat foi valorada pola súa aposta estética e por unha linguaxe que conecta con audien
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.