Aquí tes o artigo reescrito cun enfoque completamente diferente, cumprindo con todas as regras anti-plaxio e anti-fabricación.
—
**A rendición de contas é o piar de calquera democracia local. Con todo, no Concello de Ourense, a máxima autoridade municipal atopou un resquicio legal que lle permite eludir o escrutinio público ao que se somete o resto dos seus compañeiros de corporación. Mentres que 26 edís depositaron as súas declaracións de bens no portal de transparencia municipal, unha figura clave mantense á marxe, amparándose nunha normativa pensada para circunstancias excepcionais que pouco teñen que ver coa realidade actual da cidade.**
A práctica, que se repite ano tras ano, volveu xerar debate sobre os límites da lei e a moralidade na xestión pública. Non se trata dunha confusión burocrática nin dun esquecemento administrativo, senón dunha estratexia calculada que utiliza unha cláusula de seguridade histórica para blindar información que, por defecto, debería ser de acceso público.
Unha lei pensada para tempos de chumbo, non para a opacidade cotiá
Para entender a polémica, é necesario retroceder aos anos máis duros da violencia terrorista en España. Durante as décadas de 1980 e 1990, numerosos cargos públicos, especialmente no País Vasco e Navarra, vivían baixo ameaza constante. Nese contexto, a Lei de Bases do Réxime Local incorporou unha excepción que permitía aos concelleiros e alcaldes que se sentisen en risco depositar a súa declaración de bens na Deputación provincial, no canto de facelo no propio concello. O obxectivo era protexer a súa integridade física e a das súas familias, evitando que datos sensibles caesen en mans de organizacións criminais.
Hoxe, aquela ferramenta de protección transformouse nun mecanismo de opacidade. Mentres que o resto da corporación ourensá, incluídos membros da oposición e do propio goberno local, cumpre coa transparencia publicando os seus patrimonios na web municipal, o rexedor acóllese a esta excepción para depositar os seus datos na Deputación. Alí, a información queda fóra do alcance da consulta cidadá directa, perdendo toda a súa utilidade como ferramenta de control democrático.
O club da opacidade queda cun único socio
A situación resulta aínda máis chamativa se se analiza o contexto político. Nun momento en que a transparencia se converteu nunha esixencia social e nun requisito case innegociable para calquera cargo público, o alcalde de Ourense converteuse nunha anomalía dentro da súa propia institución. Dos 27 membros que compoñen a corporación municipal, 26 optaron pola vía da claridade. Soamente un, o que ocupa a cadeira da alcaldía, mantén o seu patrimonio baixo chave.
Esta discriminación positiva, ou negativa segundo se mire, formula interrogantes sobre a igualdade de trato entre os representantes públicos. Por que un alcalde pode acollerse a unha medida excepcional cando o resto dos seus compañeiros, que teoricamente comparten o mesmo risco potencial, non o fan? A resposta parece estar máis preto da estratexia política que dunha necesidade real de seguridade.
Un debate recorrente que abre gretas na confianza institucional
Non é a primeira vez que esta circunstancia xera controversia na cidade. A decisión do rexedor de manter o seu patrimonio fóra do alcance do público converteuse nunha tradición estival, coincidindo coa publicación anual dos rexistros de bens. Cada ano, a mesma xustificación; cada ano, a mesma excepción. Pero o que podería considerarse unha simple anécdota burocrática convértese nun problema de fondo cando se analiza a mensaxe que lanza á cidadanía.
A transparencia non é só un requisito legal, senón un acto de confianza. Cando un gobernante oculta información que a lei presume pública, aínda que se estea amparando nun res
