Ourense, capital do ladrillo: 70 millóns de euros ao ano que non se ven

Mentres o discurso público se centra na dificultade dos mozos para emanciparse ou nas tensións do mercado inmobiliario, hai unha realidade que a miúdo pasa desapercibida: o aluguer de vivendas consolidouse como un dos motores económicos máis silenciosos da provincia de Ourense. Non falamos de grandes construtoras nin de fondos de investimento internacionais, senón dun negocio atomizado, de pequenos propietarios que, piso a piso, moven unha cifra que supera os 70 millóns de euros ao ano.

Esa cantidade, extraída dos datos fiscais do IRPF de 2024, revela un ecosistema económico que, aínda que invisible a simple vista, sostén boa parte da actividade comercial e de servizos da cidade. Detrás de cada chave entregada hai un fluxo constante de diñeiro que engraxa desde tendas de mobles ata empresas de reformas, pasando por axencias inmobiliarias e administradores de fincas. Ourense, neste sentido, non é unha excepción, senón un espello do que ocorre en boa parte da España interior.

Un mercado que medra a contracorrente

Os números cantan. En 2024 rexistráronse oficialmente 15.388 contratos de arrendamento de longa duración na provincia, unha cifra que supón un incremento de máis de 700 respecto ao ano anterior. Este crecemento, nun contexto de incerteza económica e de suba de tipos de xuro, ten unha lectura clara: a compra de vivenda volveuse inaccesible para moitos, e o aluguer converteuse na única vía posible.

O prezo medio do aluguer na cidade de Ourense alcanzou os 445 euros en maio de 2026, segundo os últimos datos dispoñibles. Se se compara cos 409 euros de xaneiro do mesmo ano, o incremento é de 36 euros en apenas cinco meses. Unha suba que, aínda que poida parecer moderada en termos absolutos, ten un impacto real nos petos dos inquilinos, especialmente cando os salarios non acompañan ese ritmo de crecemento.

A paradoja é evidente: mentres o mercado do aluguer se expande e xera unha riqueza considerable, a capacidade adquisitiva das familias ourensás resíntese. Non é unha cuestión menor, porque eses 70 millóns de euros non son diñeiro abstracto; son os ingresos que perciben os propietarios, pero tamén o gasto que asumen os inquilinos, que cada mes ven reducida a súa capacidade de aforro.

O perfil do propietario: pequeno inversor, gran rendibilidade

A diferenza do que ocorre nas grandes capitais, onde os fondos voitre e as grandes inmobiliarias copan o mercado, en Ourense o perfil do arrendador segue a ser maioritariamente o dun particular: xubilados que complementan a súa pensión, familias que herdaron un piso e o poñen en aluguer, ou pequenos aforradores que viron no ladrillo un investimento seguro fronte á volatilidade dos mercados financeiros.

Este modelo ten as súas vantaxes, pero tamén as súas sombras. Por un lado, garante unha oferta diversa e unha relación máis directa entre propietario e inquilino. Por outro, a falta de profesionalización pode derivar en problemas de mantemento, falta de garantías ou conflitos contractuais. Non é raro escoitar historias de alugueres que se pactan de palabra ou con contratos mal redactados, o que abre a porta a situacións de inseguridade xurídica para ambas as partes.