A maquinaria municipal, atascada por dentro
O Concello de Ourense atravesa unha das súas crises administrativas máis profundas, e non por falta de diñeiro, senón por unha parálise interna que está deixando a decenas de pequenos empresarios e autónomos sen cobrar os seus servizos. O Concello converteuse nun labirinto burocrático onde as facturas entran pero non saen, e onde o responsable político decidiu desviar a mirada cara ao seu propio departamento de Intervención. O que debera ser un trámite rutineiro tornouse nun pesadelo para quen traballa para a administración local.
Detrás desta situación escóndese un problema estrutural que non é novo. A pancarta que os bombeiros colocaron na súa torre protestando polos impagamentos non foi un feito illado, senón un síntoma dun mal crónico que agora se estende a todos os sectores. A novidade é que o alcalde, en lugar de asumir a xestión do atasco, optou por unha estratexia que moitos cualifican de irresponsable: convidar as empresas afectadas a que acudan aos tribunais para reclamar o que se lles debe.
Un convite que non é unha solución
Que un goberno local recomende aos seus provedores que demanden ao propio Concello non é habitual. Supón, na práctica, trasladar o peso da ineficiencia administrativa sobre as costas de quen xa prestou un servizo ou entregou un produto. Para unha pequena empresa, iniciar un procedemento xudicial contra o seu principal cliente é unha decisión difícil: supón custos, tempos incertos e, a miúdo, a ruptura definitiva da relación comercial.
O argumento é que as arcas municipais teñen liquidez, pero que o departamento de Intervención está bloqueando algunhas facturas. En calquera organización, cando unha área técnica detén un proceso que debería fluír, a responsabilidade última recae en quen lidera a institución. Eludila e suxerir a vía xudicial semella máis unha manobra de desgaste que unha solución real. Se o interventor ten atribucións legais para frear pagos, o alcalde ten a potestade política de resolver o conflito interno en lugar de externalizalo.
O risco de normalizar a excepción
O máis preocupante é que esta situación pode sentar un precedente perigoso. Se a resposta ante a morosidade institucional é xudicializar cada factura, o Concello estará a recoñecer que a súa propia maquinaria non funciona. E iso xera desconfianza entre os provedores, que comezarán a pedir pagos por adiantado ou directamente negaranse a traballar coa administración local. O circuíto económico da cidade reséntese: menos investimento, menos emprego e un Concello que cada vez atopa máis difícil contratar servizos básicos.
Ourense non é un caso illado en Galicia nin en España, pero si un dos máis sonoros. A falta de pago a provedores foi historicamente un problema en moitas administracións locais, especialmente durante as crises financeiras. Porén, o que distingue este episodio é a actitude de quen dirixe o Consistorio. Lonxe de activar mecanismos de urxencia ou de pedir explicacións aos seus propios funcionarios, a opción elixida foi a confrontación e o desprazamento da responsabilidade.
Quen controla a quen?
A relación entre un alcalde e o interventor municipal está regulada pola lei. O interventor ten a obriga de fiscalizar todos os gastos e, se detecta irregularidades, debe paralizar o pago. Pero tamén ten o deber de motivar as súas obxeccións e, se o órgano político insiste, elevar o asunto ao pleno ou aos tribunais de contas. Neste caso, a cidadanía asiste a un pulso público no que o rexedor culpa ao interventor dunha parálise que, segundo a versión municipal, non responde a falta de fondos.
O problema é que, a día de hoxe, non hai transparencia sobre que facturas concretas están bloqueadas nin por que motivos.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.