La cidade das termas vive estes días de xullo pegada ao asfalto, co mercurio disparado e o ambiente espeso que tanto caracteriza á capital ourensá cando o verán aprieta. Pero mentres a maioría busca refuxio en piscinas e ríos, hai quen non pode moverse do seu posto. Os vixilantes de seguridade da estación de tren de Ourense levan semanas prestando servizo no que un sindicato califica como condicións extremas. E agora o asunto parou na Inspección de Traballo.
Quen coñeza Ourense non se sorprenderá. A ninguén se lle escapa que a cidade do Miño é, ano tras ano, un dos puntos máis cálidos de toda Galicia, con máximas que en xullo e agosto superan rutinariamente os trinta e cinco graos. Aínda así, que profesionais dedicados ao control de accesos teñan que soportar temperaturas moi superiores aos vinte e sete graos recomendados nos seus postos de traballo —especialmente nas zonas do escáner e dos torniños de entrada— acendeu as alarmas sindicais.
Unha denuncia que chega ao corazón do problema
O primeiro día do mes presentouse formalmente a queixa ante a autoridade laboral competente. A Unión Sindical Obrera foi a encargada de tirar da manta, alertando de que o persoal de seguridade está desenvolvendo o seu traballo sen os medios de protección necesarios para facer fronte ás altas temperaturas. E sen que as instalacións conten co acondicionamento axeitado.
Resulta difícil entender como, nunha estación inaugurada hai relativamente pouco tempo, os responsables non previron o que en calquera oficina do centro da cidade se considera básico: un sistema de refrigeração que permita aos traballadores —e tamén aos viaxeiros— non asfixiarse mentres esperan o próximo convoy. A denuncia sindical fala claro: o servizo está prestándose en plenas condicións de calor extremo durante todo o período estival.
Non parece casualidade. Convén lembrar que os postos de control nas estacións de Adif requiren concentración permanente, vixilancia sobre pantallas, atención ao público e capacidade de reacción inmediata ante calquera incidencia. Pretender que alguén manteña ese nivel de alerta cun calor sofocante enriba é, cando menos, pedir demasiado ao corpo humano.
O clima ourensano non perdoa a quen traballa á intemperie
Poucas veces se fala do calor en Galicia coa mesma intensidade coa que se menciona en Andalucía ou Extremadura, pero os datos aí están. Ourense é a provincia galega que máis sofre os rigores do verán, cunha situación xeográfica que a deixa encerrada nun val e lonxe da influencia termorreguladora do Atlántico. As oloreras e a Hortensia marcan o carácter da cidade, pero tamén marcan un clima continentalizado que nos últimos veráns bateu récords históricos.
Basta con mirar o ocurrido nos veráns recentes en toda a cuenca do Miño: xornadas nas que o termómetro rozou os cadrenta e dous graos en localidades como Ourense, Allariz ou Verín, e noites tropicais nas que o fresco nunca chegou a chegar. Para os vixilantes que operan en cabinas pechadas, pegados á maquinaria de control, esa realidade tradúcese en horas interminables de sudor, cansazo acumulado e risco para a saúde.
E é que o calor non é só unha incomodidade. O certo é que a exposición prolongada a temperaturas elevadas pode provocar dende deshidratación e calambres ata golpes de calor con consecuencias graves. Quen traballa en seguridade debe permanecer de pé ou sentado nun punto fixo, sen posibilidade de buscar sombra nin de dar un paseo para despexarse. A rigidez do posto convértese nunha trampa cando o ambiente ferve.
Unha estación pensada para viaxeiros, non tanto para traballadores
A estación de Ourense‑Empalme, construída para converterse nun nodo clave da alta velocidade galega, conta con espazos amplos.
