Ourense: os vixiantes da estación de tren sofren calor extrema sen protección laboral

A cidade das termas vive estes días de xullo pegada ao asfalto, co mercurio disparado e o ambiente espeso que tanto caracteriza á capital ourensá cando o verán aperta. Pero mentres a maioría busca refuxio en piscinas e ríos, hai quen non pode moverse do seu posto. Os vixiantes de seguridade da estación de tren de Ourense levan semanas prestando servizo no que un sindicato cualifica como condicións extremas. E agora o asunto parou na Inspección de Traballo.

Quen coñeza Ourense non se sorprenderá. A ninguén se lle escapa que a cidade do Miño é, ano tras ano, un dos puntos máis calorosos de toda Galicia, con máximas que en xullo e agosto superan rutineiramente os trinta e cinco graos. Aínda así, que profesionais dedicados ao control de accesos teñan que soportar temperaturas moi superiores aos vintasete graos recomendados nos seus postos de traballo —especialmente nas zonas do escáner e os tornos de entrada— acendeu as alarmas sindicais.

Unha denuncia que chega ao corazón do problema

O primeiro día do mes presentouse formalmente a queixa ante a autoridade laboral competente. A Unión Sindical Obreira foi a encargada de tirar da manta, alertando de que a plantilla de seguridade vén desenvolvendo o seu traballo sen os medios de protección necesarios para facer fronte ás altas temperaturas. E sen que as instalacións contan co acondicionamento adecuado.

Difícil entender como, nunha estación inaugurada hai relativamente pouco tempo, os responsables non previron o que en calquera oficina do centro da cidade se considera básico: un sistema de refrixeración que permita aos traballadores —e tamén aos viaxeiros— non asfixiarse mentres agardan o próximo convoy. A denuncia sindical fala claro: o servizo estase prestando en plenas condicións de calor extremo durante todo o período estival.

Non parece casualidade. Cómpre recordar que os postos de control nas estacións de Adif requiren concentración permanente, vixilancia sobre pantallas, atención ao público e capacidade de reacción inmediata ante calquera incidencia. Pretender que alguén manteña ese nivel de alerta cun calor asfixiante enriba é, cando menos, pedirlle demasiado ao corpo humano.

O clima ourensán non perdoa a quen traballa á intemperie

Poucas veces se fala do calor en Galicia coa mesma intensidade coa que se menciona en Andalucía ou Estremadura, pero os datos aí están. Ourense é a provincia galega que máis sofre os rigores do verán, cunha situación xeográfica que a deixa encerrada nun val e lonxe da influencia termorreguladora do Atlántico. As olorosas e a Hortensia marcan o carácter da cidade, pero tamén marcan un clima continentalizado que nos últimos veráns bateu récords históricos.

Abonda con mirar o ocorrido nos veráns recentes en toda a conca do Miño: xornadas nas que o termómetro rozou os corenta e dous graos en localidades como Ourense, Allariz ou Verín, e noites tropicais nas que o fresco nunca terminou de chegar. Para os vixiantes que operan en cabinas pechadas, pegados á maquinaria de control, esa realidade tradúcese en horas interminables de suor, cansazo acumulado e risco para a saúde.

E é que o calor non é só unha incomodidade. O certo é que a exposición prolongada a temperaturas elevadas pode provocar desde deshidratación e calambres ata golpes de calor con consecuencias graves. Quen traballa en seguridade debe permanecer de pé ou sentado nun punto fixo, sen posibilidade de buscar sombra nin de dar un paseo para despexarse. A rixidez do posto convértese nunha trampa cando o ambiente ferve.