Ourense perde unha subvención estatal de transporte por unha débeda de 815 euros coa Seguridade Social

A Audiencia Nacional deu a razón ao Ministerio de Transportes no pulso que mantía co Concello de Ourense desde hai catro anos. O tribunal confirma que a cidade non ten dereito a percibir unha subvención estatal para o transporte colectivo urbano porque, no momento de presentar a solicitude, arrastraba un descuberto de apenas 815 euros coa Seguridade Social. A cifra doe por pequena. E doe máis porque a sentenza deixa claro que a situación puntual non exime do cumprimento.

O litixio arrinca en 2022, cando o Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana convocou as axudas destinadas ás entidades locais para sufragar os servizos de transporte colectivo urbano. Ourense presentou a súa candidatura, mais quedou fóra. O motivo: non estar ao corrente coas obrigas fronte á Seguridade Social na data límite do prazo de presentación de solicitudes. Un requisito dos que figuran nas bases e que, en teoría, non admite matices.

Os argumentos do Concello non convencen aos maxistrados

O goberno local non se conformou coa exclusión. Recorreu primeiro en vía administrativa e, ao fracasar ese intento, levou o asunto á Audiencia Nacional. A súa estratexia sostíase sobre dous piares. O primeiro, que ningunha norma legal fixaba con precisión a data na que debía acreditarse o cumprimento das obrigas coa Seguridade Social. O segundo, que se lle impediu sanar a deficiencia en prazo.

Os maxistrados, con todo, non aceptaron ningunha das dúas vías. Consideran que as bases da convocatoria eran claras e que o incumprimento existiu, aínda que fose puntual e de escasa cantía. A sentenza recolle unha frase que condensa toda a controversia: o feito de que se tratase dunha situación puntual non altera a existencia do incumprimento. Tradución práctica: dá igual que fosen 815 euros ou que o problema se resolvesse días despois. No momento clave, a administración local non cumpría o requisito.

Unha débeda simbólica con consecuencias reais

Convén deterse un momento na cantía. Oitocentos quince euros é unha cantidade que calquera particular podería pagar sen despentearse. Para un concello do tamaño de Ourense, cun orzamento que se move en decenas de millóns, resulta practicamente testemuñal. E aínda así, esa insignificancia numérica abondou para que a cidade se quede sen unha axuda que, previsiblemente, superaba con creces esa cifra. A proporción entre o perdido e o debido resulta tan desequilibrada que convida a reflexionar sobre a rixidez destes procedementos.

Non é menor o dato de que o Concello alegase a falta dunha norma legal que fixase a data exacta do cumprimento. A Audiencia Nacional interpretou que as bases da convocatoria, que son a lei do procedemento, resultaban suficientemente explícitas. Quen concorre a unha subvención coñece as regras do xogo desde o principio. Ou debería coñecelas.

O precedente que deixa a sentenza

A sentenza transcende o caso concreto de Ourense. Senta un precedente incómodo para todas as administracións locais que se presentan a convocatorias estatais con algún lilo pendente coa Seguridade Social. A doutrina que se desprende é clara: a puntualidade do incumprimento non o converte en inexistente. Da igual que a débeda sexa de 815 euros ou de 815.000. Se na data sinalada non se está ao corrente, a exclusión está xustificada.

Para o Concello de Ourense, a sentenza supón un revés administrativo e tamén unha lección sobre a importancia dos prazos e dos requisitos formais. A cidade perde unha subvención que podería ter contribuído a mellorar un servizo de transporte urbano que, como en tantas urbes medias de Galicia, arrastra dificultades crónicas. Aí está a chave do asunto: o prexuízo real non o sofre o goberno local, senón os usuarios do autobús urbano, que se quedan sen unha inxección económica que n