Ourense supera a Jaén e coróase como a capital máis morosa de España

Poucas veces un ranking tan incómodo ten un claro vencedor. O Concello de Ourense acaba de arrebatar á cidade de Jaén un título que ninguén quere figurar nas súas vitrinas, consolidándose como a capital provincial con maior período medio de pago a provedores de todo o país. Cun atraso medio que roza os catro meses, a administración local ourensá deixa literalmente tirando da cadea de pago a centos de empresas e autónomos. A cifra fala por si soa.

O lento afogamento da maraña burocrática

Datos fríos. O período medio de pago na capital de As Burgas disparouse ata os 119,27 días. Quen coñeza o día a día do tecido empresarial galego sabe que esta non é unha mera estatística burocrática, senón unha sentenza de morte para moitas pequenas e medianas empresas. Cómpre recordar que a lei marca un límite legal de trinta días para aboar as facturas contratadas. Cuadruplicar este teito legal coloca ao Goberno municipal nunha situación de vulnerabilidade institucional difícil de xustificar.

Mentres tanto, o Concello de Jaén conseguiu reencamiñar as súas contas tras máis dun lustro encabezando esta clasificación negra. A cidade andaluza recortou prazos e respira con certo alivio financeiro. Con todo, en Ourense ocorre exactamente o contrario: o peso da máquina administrativa segue lastrando calquera intento de axilidade. O tecido empresarial da comarca afoga nunha maraña burocrática que atrasa o cobro das facturas de forma sistemática. Demasiado tempo. Demasiada costa arriba para os provedores que dependen dos fondos públicos municipais para manter a súa propia liquidez.

Consecuencias directas para a economía local

A ninguén se lle escapa que a morosidade pública actúa como un imposto revolucionario que paga o sector privado. Cando unha administración local tarda case un trimestre e medio en saldar as súas débedas, o dano colateral esténdese de inmediato por todo o tecido produtivo da zona. Os autónomos e comerciantes ourensanos vense obrigados a pedir liñas de crédito aos bancos para poder pagar as nóminas e os impostos xerados por eses mesmos contratos públicos. O custo de financiamento, loxicamente, recae integramente sobre os ombreiros do empresario.

Non é menor o dato de que isto ocorra nunha provincia historicamente castigada pola despoboación e pola falta dun tecido industrial sólido. A capital ourensana resiste como un muro de contención demográfico e económico fundamental no interior de Galicia. Penalizar con este nivel de impagamento ás empresas que confían nos concursos e contratos municipais supón desincentivar calquera iniciativa de investimento local. Aí está a clave dun problema que transcende a pura contabilidade para instalarse de cheo no estancamento estratéxico do territorio.

Un liderado baseado na ineficiencia

Difícil atopar un exemplo máis gráfico de ineficiencia administrativa que este recente adiantamento contable. A coroa de espiñas da morosidade municipal cambia finalmente de mans, mais o panorama non invita ao optimismo. O feito de que Jaén lograse ordenar as súas contas demostra que reencamiñar a situación é posible cando existe vontade política, control do gasto e xestión administrativa rigorosa. En Ourense, a inercia parece tirar na dirección oposta.

O certo é que os números da cidade termal non admiten maquillaxe. Case 120 días de media reflicten un atasco estrutural severo. A débeda e os atrasos cronificados terminan por espantar aos provedores máis solventes, aqueles que se negan a traballar con administracións incapaces de garantir a liquidez a curto prazo. Pasa factura á calidade dos servizos públicos municipais, pois a menor competencia nas ofertas dos concursos, peores son as condicións ás que se obriga a contratar o concello.