Rafael Zafra: Magnas saen pola forza dos costaleiros

Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, Rafael Zafra: «moitas magnas. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

Renovación da Semana Santa de Córdoba

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. España mudábase, a Igrexa mudábase e tamén tiña que evolucionar a Semana Santa de Córdoba, que atravesaba unha época languidecente.

Non para a Expiración, que desde finais dos anos 60 comezara unha etapa de renovación e de vitalidade todo o ano. No 1975, hai cincuenta anos, ao seu irmán maior, Rafael Zafra, abordoullo o delegado do Apostolado Seglar, Miguel Castillejo, e sorprendeuno cun encargo: «Contoume que a Igrexa quería que fose o presidente da Agrupación de Confrarías, pero sen que ninguén soubese que tiña á Igrexa detrás. Imagine como quedei. Faloume da labor na Expiración, dos mozos. Rafael Salinas levaba once anos de presidente e a Igrexa quería dar un cambio. Gañei por dous votos».

Cambios e protagonistas na Semana Santa

-Evolucionaba a política, a Igrexa e a sociedade. ¿Quen puxo de quen? -No ano 75 chegou a Córdoba como bispo José María Cirarda, que viña de ser auxiliar de Sevilla, con Bueno Monreal. Xa chegaba cun concepto de confrarías moi distinto ao que atopou aquí. A Virxe do Rosario bendicíuse en 1973 e coñecía á irmandade.

A finais dos anos 60 na Expiración empezábase a ver un núcleo de xente nova que non comulgaba coa Semana Santa que tiña. Pepe Flores cambiou a fisionomía co lema de que a irmandade é todo o ano. Aquí había actividades, e Cirarda viu moita xente e gustoulle. Foi entón cando falou comigo Castillejo.

-¿Que importancia tivo Miguel Castillejo nese momento? -Hai xente que afirma que perdemos a un gran cura e a un extraordinario financieiro. Xa predicara moitos cultos e viu a vitalidade que tiña isto, e defendeu as confrarías sempre. Apoiónos moito.

-¿Como estaba aquela Semana Santa de Córdoba? -Morta. Eu vía a Semana Santa de Córdoba e cando fun de neno á Madrugá de Sevilla, que tiña unha vida tremenda. No ano 56 ou 57 a Expiración foi a primeira confraría en baixar pola Cuesta do Bailío. Hai fotos e non se cabía, cando o resto dos días non nos vía ninguén. Por iso a miña obsesión sempre foi adiantar os horarios.

Tamén dicía que se non había canteira, non habería futbolistas. Tiñan que ir os pais cos nenos. Nos palcos, de Domingo de Ramos a Mércores Santo había moi pouca xente. Deime conta perfectamente de que isto había que popularizalo.

Ao final é un espectáculo na rúa, é como unha obra de teatro. Por moi bos actores que poñas, se cando o telón se abre resulta que non hai ninguén no patio de butacas, aquí está fallando algo.

-¿Pero o espectáculo non corre o risco de volverse vulgar nalgúns momentos? -A xente sae á rúa normalmente a ver un espectáculo, o que non quere dicir que a moita xente non a leve a outras dimensións. Gústame moito observar a cara da xente vendo as confrarías e vese que hai unha conexión con algo. Iso é evidente.

A Semana Santa que hoxe vemos na rúa é para sentirse orgullosos do que fixemos. Pero fixemos, como digo sempre, un xigante con pés de barro.