Talavante fai o toreo para pechar a tempada 2025 en Sevilla

Os últimos acontecementos relacionados con Talavante ao peche da temporada xeran un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require un análise detallado. A tarde non podía pintar máis fermosa, a Maestranza estaba engalanada para as grandes citas: reposteiros, flores e palmeiras rizadas —de Domingo de Ramos—. Pero, agás o segundo novillo, case todo saiu ao revés ganadeiramente falando. Colgouse o cartel de ‘non hai localidades’ por décima vez na tempada, e as hermandades de San Bernardo e El Amor viron como Sevilla e os seus irmáns se volcaban cunha causa tan nobre, no día en que se homenaxeaba á dinastía Vázquez. Aínda o respetable non coñece o novo Regulamento Taurino de Andalucía que entrou en vigor no mes de xullo, Decreto 87/2025, polo que queda expresamente prohibido o indulto en festivais taurinos. De nome ‘Galeono’ era o segundo da tarde, novillo da ganadaría de Domingo Hernández ao que Alejandro Talavante lle fixo o toreo cun variado recibo capoteiro —coa capa nunha man lembrounos a Morante o pasado 1 de maio, todo no primeiro día despois da súa retirada—. Pero que ben estivo o extremeño, sendo a naturalidade o seu particular homenaxe á dinastía Vázquez. Coa muleta ligou por ambos pitóns ao extraordinario novillo, de feitura xusta para esta praza, pero cunha bravura e un xogo inconmensurábeis. Ao natural chegaron os momentos máis álxidos, destacando uns larguísimos cambios de man que puxeron a praza patas arriba, pedindo con forza o indulto xa comentando que era imposible —aínda que moitas veces a emoción deba superar calquera regulamentación—. Matouno cunha boa estocada, e todo quedou en dúas rotundas orellas cunha leve petición de rabo e volta ao ruedo para o gran novillo. O primeiro da tarde foi imposible para o lucimento de Manuel Jesús ‘El Cid’, cun pitón esquerdo no que non había un pase, o do ferro de Espartaco, e polo que lle dera unha fea voltereta levándoo ao cabalo —que a posteriori soubemos que foi unha cornada interna, motivo polo que foi operado con éxito en Viamed—. Aguantou o tirón o de Salteras estando moi firme polo dereito, e a pesar dos notables síntomas de dor, despachouno dunha media estocada e recibiu unha cariñosa ovación. Pablo Aguado volveu dalo todo, deixando clara a capacidade que ten diante de calquera touro no ano máis regular e completo do sevillano. Non puido lucirse co capote ante un de Talavante que empuxou como cuarto no cabalo e ao que lle aguantou o arreón Mario Benítez. Pero que firme estivo Aguado. Inventouse unha faena ante un opoñente que parecía imposible, daquelas que son para os bos afeccionados, rematouna ao natural facendo soar a música —aínda que pediu que a cortasen—. Víase máis preocupado pola importancia da dimensión que lle estaba dando que por recibir algún premio. Matouna cunha gran e templada estocada, e inexplicabelmente a petición foi minoritaria polo que só foi ovacionado. O capote de Juan Ortega tampouco puido verse ante outro de Domingo Hernández, que non tivo nada que ver co seu irmán ao que se lle pediu o indulto. Intentouno o sevillano co cuarto da tarde deixando un fermoso inicio de faena xeonllado, pero pouco máis lle deixou o manso, que fora brindado a Manolo Vázquez —representante da dinastía no cartel—. Despachouno dunha boa estocada tras algúns bos naturais soltos e foi silenciado. Manolo Vázquez puido deixar boas sensacións co capote, con medias e verónicas dibuxadas a compás no quite. Brindoullo aos seus compañeiros de cartel —agás ao Cid, que xa pasara á enfermaría—. A pesar da nobreza do de Espartaco transmitiu pouco aos tendidos, ou nada, por máis que intentou Vázquez realizar as cousas ben: sen tiróns, co seu