Trinta horas de maratón no Chuac: oito órganos trasplantados a sete pacientes

En pleno mes de agosto, coas prantarías minguadas polas vacacións e os servizos de urxencias saturados, o Complexo Hospitalario Universitario da Coruña completou unha das súas intervencións máis complexas do ano. En apenas trinta horas, concretamente vinte e noa e media, máis dun cento de profesionais do sistema público de saúde mobilizáronse para trasplantar oito órganos vitais a sete pacientes. Todo grazas á xenerosidade de tres familias que, no peor momento das súas vidas, accederon a doaren os órganos dos seus seres queridos.

Un dispositivo que non coñece descanso estival

Poucas veces se comprende o que significa a palabra «engranaxe» nun hospital ata que un dispositivo de trasplantes se pon en marcha. A aparición de tres doantes —un deles procedente de fóra de Galicia— desencadeou unha resposta inmediata que obrigou a coordinar quirófanos, laboratorios, equipos de extracción, transporte sanitario e unidades de coidados intensivos cunha precisión case militar. Demasiado tempo correndo contra o reloxo. A cifra fala por si soa: máis de cen traballadores mobilizados nun periodo que apenas supera o día e medio.

Convén lembrar que o tempo é o inimigo número un en calquera trasplante. Entre a extracción do órgano e o seu implante no receptor existe un marxe reducido que varía segundo o tecido, pero que en ningún caso permite dilacións. Que todo este proceso se desenvolvese en pleno agosto, con parte da prantaría de vacacións e as urxencias ata arriba, engade un mérito adicional a unha operación que xa de por si esixe un nivel de excelencia loxística difícil de igualar.

A xenerosidade no momento máis escuro

Nadie imaxina a situación. Tres familias que acaban de perder a un ser querido deciden, nese instante de dor absoluta, agasallar unha oportunidade a descoñecidos. É un xesto que os profesionais do Chuac coñecen ben, pero que nunca deixa de comover. Daqueles tres doantes —un de fóra da comunidade galega— saíron os oito órganos que permitiron salvar ou mellorar drasticamente a vida de sete persoas, todas elas pacientes en lista de espera do propio hospital coruñés.

Non é menor o dato de que un dos doantes procedese de fóra de Galicia. A coordinación interterritorial entre comunidades autónomas é un alicerce fundamental do sistema nacional de trasplantes, e episodios como este demostran que o mecanismo funciona mesmo nos meses de menor actividade institucional, cando os reforzos escasean e os desprazamentos de equipos médicos se complican.

O rodaxe do sistema público galego

O certo é que o Chuac consolidou ao longo dos anos unha reputación que poucos centros poden igualar no ámbito dos trasplantes. Falamos dun hospital que protagonizou fitos como o primeiro trasplante bipulmonar de Galicia ou o primeiro dobre trasplante pulmón-fígado pediátrico do Estado. Unha traxectoria que non se sostén por arte de maxia, senón pola acumulación de horas, experiencia e un equipo multidisciplinar capaz de responder cando o reloxo aperta.

A ninguén se lle escapa que detrás de cada trasplante hai unha cadea humana invisible. Cirurxiáns, anestesistas, enfermeiras de quirófano, coordinadores de trasplantes, traballadores sociais, persoal de laboratorio, técnicos de transporte e un larguísimo etcétera conforman o dispositivo que fai posible o que moitos cualifican, sen esaxerar, como o milagre das segundas oportunidades. Nesta ocasión, máis dun cento de persoas participaron nesa cadea durante case trinta horas ininterrompidas.