¿Tres aeroportos para unha soa Galicia? O reto da complementariedade aérea

Un mapa aeroportuario que pide sentido común

Galicia mantén tres aeroportos con vocacións e usos que, na práctica, se solapan en ocasións. A disposición xeográfica e a dispersión poboacional explican historicamente a existencia destas infraestruturas, pero hoxe ese mesmo deseño expón dilemas sobre a eficacia do gasto público, a optimización de rutas e a competitividade do territorio no mercado turístico e de negocios. Máis que discutir suprimir ou manter instalacións, a cuestión clave é como integralas nunha estratexia coherente que beneficie á cidadanía.

Especialización como ferramenta, non como dogma

A idea de asignar perfís diferenciados a cada aeroporto —orientación cara a turistas, viaxeiros de negocio ou conexións internacionais— aparece como unha posibilidade para reducir duplicidades. En teoría, a especialización permitiría concentrar recursos en servizos e horarios adaptados a perfís concretos de pasaxeiros e atraer operadores afíns a esas necesidades. Pero converter esa idea en política pública esixe un diagnóstico realista: entender a demanda efectiva, as limitacións das aeroliñas e a viabilidade económica de cada enfoque.

Incentivos, mercado e a sombra da competencia local

A intervención pública na captación de rutas e na concesión de incentivos adoita ser decisiva. Porén, existe un risco evidente: que o reparto de axudas entre terminais se converta nun xogo de suma cero que beneficie a uns en detrimento doutros sen aumentar significativamente a conectividade global da rexión. Para evitalo, as decisións deben guiarse por criterios de eficiencia e servizo ao usuario, e non por presións locais ou consideracións electorais.

Interlocución profesional: unha vía práctica

Unha voz única e profesional que negocie coas compañías aéreas pode achegar coherencia ás propostas da comunidade. A interlocución especializada facilita a presentación de proxectos serios a operadores, con datos de demanda e modelos de incentivos claros. Un interlocutor ben dotado de capacidades técnicas pode ser a diferenza entre ofertas dispersas e unha oferta aérea integrada e competitiva, sempre que actúe con transparencia e con obxectivos públicos concretos.

Conectividade multimodal e sustentabilidade

Calquera reforma da rede aeroportuaria debe considerarse no marco máis amplo da mobilidade: conexións ferroviarias e por estrada, accesos rápidos ás cidades e políticas de redución de emisións. Un aeroporto ben conectado co transporte terrestre multiplica a súa área de influencia e pode xustificar investimentos nun maior número de rutas. Ao mesmo tempo, as estratexias deben incorporar criterios medioambientais para que o crecemento non se traduza en impactos evitables sobre o territorio.

Leccións prácticas doutros escenarios

Existen traxectorias útiles das que aprender: rexións que lograron coordinar terminais fixérono mediante acordos institucionais claros, planificación compartida e reparto de responsabilidades entre administracións e empresas. O éxito non adoita chegar por decreto senón por pactos a medio prazo que contemplan financiamento, metas medibles e mecanismos para dirimir conflitos. Sen esa arquitectura de gobernanza, a especialización queda en boas intencións.

Que piden os viaxeiros?

Ao final do proceso, o foco debe permanecer no viaxeiro: mellores horarios, máis frecuencias relevantes, prezos competitivos e conexións áxiles co destino final. Se a reorganización dos aeroportos non mellora esas variables, dificilmente contará con apoio social e político.