Un cento de veciños contra o reloxo: a busca que devolveu a Lola ao seu fogar

Cando a luz comezaba a caer sobre o concello ourensán de Toén este luns, máis dun centenar de persoas seguían camiñando entre leiras e ladeiras. O obxectivo era único: dar con Dolores, a veciña de Moreiras de 76 anos que desaparecera o domingo pola tarde. A súa historia, lonxe de rematar en traxedia, concluíu co desenlace que todos anhelaban.

Unha desaparición que acendeu as alarmas

A anciá, que padece demencia, saíu a pasear o domingo e non volveu. Ese dato, en aparencia sinxelo, cambiou por completo a natureza do caso: non se trataba dunha simple ausencia, senón dunha persoa especialmente vulnerable fronte á que cada minuto contaba. A alarma estendeuse con rapidez e mobilizou tanto os servizos de emerxencia como un exército informal de voluntarios dispostos a peinar o terreo.

O escenario non axudaba. O contorno de Moreiras combina parcelas rurais, vexetación e zonas de orografía complicada, e as altas temperaturas destes días engadían un factor de risco adicional para alguén que pasaba a noite á intemperie. Os equipos coñecían a aritmética implacable deste tipo de operativos: cantas máis horas pasan, menor é a probabilidade dun final feliz, sobre todo en persoas de idade avanzada.

A carreira contra a segunda noite

>Chegado o luns, a prioridade era evidente: atopala antes do anoitecer. Unha segunda madrugada no campo, coas dificultades de visibilidade e o descenso térmico nocturno, multiplicaría os perigos. Por iso as batidas sucedéronse durante toda a xornada, coa esperanza minguando pouco a pouco a medida que pasaban as horas sen novas.

Foi precisamente na última rolda do día, cando xa se preparaba a retirada, cando un dos grupos a localizou nunha leira. Dolores —Lola, como se lle coñece na zona— foi atopada ilesa tras case vinte e catro horas desaparecida e, segundo quen participaron no operativo, encontrábase nun estado sorprendentemente bo e mesmo contenta.

O valor da resposta colectiva

Máis aló do alivio, este caso deixa unha lectura de fondo. As desaparicións de persoas maiores con deterioro cognitivo son un dos escenarios máis delicados para os servizos de emerxencia no medio rural galego, onde a dispersión das aldeas e o accidentado do terreo dificultan as buscas. A resposta masiva da veciñanza, que en Toén se traduciu en máis de cen persoas rastreando o campo, resulta frecuentemente determinante nestes dispositivos.

Que pasaría sen esa implicación colectiva? É imposible sabelo, pero o certo é que a combinación de profesionalidade e solidariedade veciñal acurtou unha angustia que puido prolongarse moito máis. A imaxe de Dolores localizada sá e salva, co sol xa a caer, resume o mellor destes episodios: unha comunidade que non se queda de brazos cruzados cando un dos seus falta.

O caso de Moreiras remata ben, e ese é o titular que importa. Queda, iso si, a lección: a rapidez da alerta, a coordinación entre voluntarios e emerxencias e a insistencia ata a última batida foron a diferenza entre unha historia de angustia con final feliz e un desenlace moi distinto. En Galicia, onde o envellecemento poboacional converte estes sucesos en algo demasiado frecuente, ese exemplo merece quedar.

Con información de medios galegos