A brisa temperá do Atlántico aínda non secara o orballo dos muros de pedra cando, apenas entrada a mañá, unha colisión entre un turismo particular e un vehículo de grandes dimensións alterou de golpe a rutina nas inmediacións da área residencial de Agra. O golpe seco, repentino, retumbou cunha violencia inusitada e desencadeou de inmediato o silencio dos que, desde as vivendas próximas, presentiron o principio de algo moito peor que un simple choque. A rotura do depósito de combustible do automóbil converteu o amago de sinistro nunha alerta de máxima precaución para todo o entorno do litoral pontevedrés.
Quen se asomara aquelas xanelas en plena franxa horaria matinal puido contemplar unha escena cargada de tensión. O impacto propiciou que se derramara unha cantidade importante de gasolina sobre o asfalto da vía, un fluxo escuro e esvaradío que avanzaba temerariamente cara ás reixas do sumidoiro urbano. Era mércores. Un día calquera que, en cuestión de segundos, estivo a piques de converterse nunha catástrofe de proporcións incalculables.
O factor que ditou a sentenza: a rapidez da maquinaria humana
Difícil imaxinar un desenlace peor do que finalmente se materializou. O arsenal de emerxencias que se concentrou no perímetro do sinistro falou, por si só, da magnitude do pavor que provocou a colisión. Ao lugar desprazáronse unidades de extinción de incendios forestais, efectivos de protección civil e varios vehículos de asistencia sanitaria de urxencia. O bosque e o núcleo costeiro, a escasos metros, contiñan a respiración.
O líquido inflamable puido atopar unha chispa letal. Un escape fortuíto, un punto de fricción, incluso un motor aínda quente tería abondo para que as lapas se cebar coa carrocería destrozada do turismo e, por se fora pouco, ameazaran con saltar á maleza. A ninguén se lle escapa que nas xornadas estivais o risco de propagación dun incendio destas características en plena zona de tránsito múltiplase de forma exponencial.
A orde táctica dos servizos de rescate evitou o desastre maior. Os equipos despregados aplicaron de inmediato protocolos de contención para evitar que a gasolina seguise filtrándose no subsolo. Taponaron reixas, levantaron cordóns de seguridade e illaron o perímetro cunha celeridade que, a xuíz de quen coñecen a fondo estes dispositivos, foi absolutamente determinante.
Un punto negro das arterias do Morrazo
A comarca do Morrazo, atenazada entre o mar e as montañas, padece desde hai lustros un innegable problema de saturación nas súas vías de comunicación. As estradas que enlazan os distintos núcleos litorais da ría de Vigo non sempre están á altura do imparable volume de tráfico que as atravesa cada tempada alta. O tránsito de vehículos pesados compartindo espazo con turismos, motocicletas e autobuses é unha bomba de reloxo permanente. A cifra fala por si soa: decenas de avisos cada tempada estival neste mesmo trazado.
Sobre as dez da mañá, o tramo onde se produciu a colisión soporta unha das cargas máis pesadas de mobilidade de toda a zona. Veciños que se desprazan aos seus postos de traballo, camións de reparto, transporte urbano intermunicipal e turistas que buscan as praias da ría. Unha mestura volátil que, á máis mínima distracción ou fallo mecánico, desemboca en consecuencias gravísimas.
Tampouco axuda a configuración xeométrica de determinados cruzamentos. A sinalización horizontal, en moitos tramos, atópase visiblemente deteriorada polo constante paso de vehículos e a rigurosidade do clima atlántico. Cómpre recordar que a DGT xa alertou en informes anteriores sobre a sinistralidade nestas arterias da rede secundaria galega. Non parece casualidade que os accidentes con vehículos pesados se concentren en puntos moi específicos de
Únete a la conversación
En esta sección solo pueden comentar usuarios registrados.