A véspera de Reis de xaneiro de 2025 unha celebración familiar no camiño de Martizas, na parroquia de Tameiga (concello de Mos), derivou nunha noite de auxilio e consternación. Sobre as 21.50 horas os servizos de emerxencia e a Guardia Civil acudiron ao domicilio tras un aviso por un posible incendio e lesións. A vítima sufriu queimaduras, o seu fillo quedou investigado e, meses despois, a causa xudicial quedou arquivada de forma provisional porque a muller se acolleu ao seu dereito a non declarar.

Como se desenvolveron os feitos e a instrución

Os atestados policiais recollen que no rexistro inicial o fillo tería recoñecido ou manifestado aos axentes que escoitaba voces que o instaban a atacar á súa nai. Esa afirmación orientou a investigación cara á dobre vertente: por unha banda a natureza do delito —un intento grave de causar dano mediante lume— e por outra a posible afectación da capacidade de culpabilidade do investigado, que obriga aos tribunais a solicitar informes psiquiátricos cando existen indicios de desestruturación mental.

En sede xudicial a vítima acolleuse ao seu dereito a non declarar. Ante esa negativa, a Fiscalía e o xulgado encargados da instrución trataron de recabar outras probas que sostivesen unha acusación: dilixencias de inspección, análise forense das lesións, declaracións de testemuñas e as dilixencias da Guardia Civil. Segundo consta no auto de arquivo, ningún deses elementos resultou suficiente para manter a investigación aberta máis alá da fase de instrución. A decisión xudicial é por tanto de carácter procesal: archívase provisionalmente por insuficiencia probatoria, sen un pronunciamento sobre a culpabilidade material do investigado.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

A combinación de lesións que precisaron atención sanitaria, a constatación de rastros de incendio na vivenda e a confesión inicial do mozo configuraban, sobre o papel, un caso con indicios. Con todo, o sistema penal español require evidencias máis alá da declaración dunha soa parte cando esta se nega a ratificarse en sede xudicial. A falta de gravacións, testemuñas independentes e periciais concluintes foi determinante para que o magistrado acordase o arquivo.

«Foi unha noite estraña; non é algo que agardes aquí», conta unha veciña que preferiu non dar o seu nome

Contexto rexional e xurídico

Na área metropolitana de Vigo, onde Mos actúa como concello dormitorio e ao mesmo tempo como espazo con forte tecido rural, os casos de violencia doméstica tenden a ter repercusións comunitarias intensas. As redes familiares e a discreción —ou o medo— ás veces condicionan decisións persoais que afectan ao curso da xustiza. Non é raro que en localidades pequenas a tensión entre protexer a un familiar e procurar a responsabilidade penal xere silencios que complican as dilixencias.

Xurídicamente, o arquivo provisional non impide a reapertura do procedemento se emerxen novas probas ou se a propia vítima decide declarar máis adiante. Tamén cabe a posibilidade de que, se se realiza un informe psiquiátrico que aclare o estado mental do investigado e achegue elementos que apunten a perigosidade ou incapacidade, se activen medidas cautelares distintas, incluíndo a vía de medidas de seguridade en sede penal. A Fiscalía pode solicitar novas dilixencias e a Guardia Civil continuar coa procura de indicios.

A escala autonómica, os recursos de apoio ás vítimas e a atención á saúde mental foron ampliándose nos últimos anos, pero as fontes municipais recoñecen que persisten insuficiencias. Centros de atención ás vítimas e servizos sociais intentan coordinarse coas Forzas e Corpos de Seguridade, e en Mos reforzáronse protocolos tras episodios previos que esixiron intervención inte