Vivir ou pasar uns días nunha das illas galegas ten un reverso no que raramente se pensa: a distancia a un hospital. Esa realidade quedou patente cando unha nena de dous anos sufriu un cadro de hipoglucemia severa na illa de Ons e necesitou ser trasladada de urxencia a un centro sanitario, segundo confirmou o Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas.
A primeira barreira: a distancia
Unha descompensación de glicosa nun neno pequeno é, en calquera contexto, unha emerxencia delicada. Nunha illa, a ecuación complícase: non hai unidade de urxencias a dez minutos, senón unha travesía marítima cuxa duración e dispoñibilidade dependen da meteoroloxía e das comunicacións regulares. Por iso, cando a situación o esixe, a resposta pasa case sempre polo aire.
Neste caso, a primeira valoración da pequena correu a cargo do servizo sanitario do propio Parque Nacional, un persoal afeito a traballar con medios limitados e a ser, na práctica, o primeiro e único recurso médico dispoñible en boa parte do ano para quen visita ou reside no arquipélago.
Protocolo activado e traslado aéreo
Ante a gravidade do diagnóstico, activouse a coordinación co 061, que valorou a situación e determinou que o traslado debía facerse en helicóptero. A aeronave de emerxencias trasladou a menor cara a un hospital de referencia, onde continuaría a atención especializada.
O episodio, breve no seu desenvolvemento pero intenso na súa execución, ilustra algo que os servizos de emerxencias de Galicia coñecen ben: o arquipélago atlántico esixe dispositivos específicos, onde a rapidez do primeiro elo —quen atende in situ— condiciona todo o que vén despois.
Moito máis que un destino turístico
A illa de Ons, con poboación estable reducida e unha afluencia estival considerable, combina a miúdo situacións deste tipo: persoas maiores, nenos, visitantes que sofren accidentes ou malestares en plena tempada. Cada evacuación implica coordinar parque nacional, emerxencias sanitarias e medios aéreos nun escenario onde cada minuto conta.
Están estes dispositivos dimensionados para o pico de poboación que recibe a illa en verán? A pregunta non é menor, e este caso volve poñela sobre a mesa sen que ninguén a responda de forma sistemática.
Por agora, o relevante é que a resposta funcionou: unha primeira asistencia rápida, unha activación áxil do protocolo e unha evacuación aérea que puxo á pequena en mans da sanidade hospitalaria. Que o sistema respondese ben unha vez é unha boa nova; garantir que o faga sempre, en calquera illa e en calquera época do ano, é o verdadeiro reto pendente.
