Cuando unha cidade decide celebrar as súas raíces romanas e castrexas, a miúdo pénsase en combates de gladiadores, mercados de artesanía ou banquetes nas rúas. Pero hai un aspecto que ás veces pasa desapercibido e que, con todo, constitúe a semente do futuro de calquera tradición: a mirada dos nenos. O Arde Lucus 2026, co seu programa infantil, demostra que a festa non é só un espectáculo para adultos, senón unha aula viva onde os máis pequenos poden tocar, ulir e sentir a historia de Lugo. Non se trata unicamente de entreter; trátase de sementar unha identidade que perdurará xeracións.
Unha viaxe no tempo que comeza antes dos desfiles
Quen teña visto a un neno pintar un escudo romano ou modelar unha peza de barro sabe que neses xestos hai máis que xogo. Hai aprendizaxe. O programa Miúdo Arde non só ofrece obradoiros de oficios antigos e manualidades, senón que converte a cada participante en protagonista dunha narración colectiva. Mentres os adultos discuten sobre a autenticidade histórica das recreacións, os pequenos simplemente déixanse levar: convértense en lexionarios, en artesáns, en habitantes dunha castra que cobra vida durante uns días.
Os espazos elixidos, como a Praza da Soidade ou o recinto da Castra de Lucus Augusti, transfórmanse en laboratorios de experimentación. Alí, un neno pode ensuciar as mans con arxila mentres aprende como se fabricaban as vasillas que hoxe se exhiben nos museos. Ou pode probar a escritura sobre tablillas de cera, imaxinando que é un escriba do século I. Non se trata dunha clase maxistral, senón dunha experiencia sensorial que dificilmente se esquece.
Desfiles escolares: cando as rúas se converten en escenario da historia
Un dos actos multitudinarios que cada ano reúne a miles de pequenos acompañados polas súas familias é o desfile infantil. É unha tradición que vai máis alá da vestimenta: os nenos preparan os seus disfraces durante semanas, investigan sobre as vestimentas romanas ou castrexas, e ensaian coreografías que representan escenas da vida cotiá ou batallas simbólicas. Pero o que realmente importa non é a perfección do disfrace, senón o proceso de aprender facendo.
Ese desfile, que serpentea polas rúas do casco histórico, é tamén un exercicio de cidadanía. Os nenos non son meros espectadores; son actores que se apropiaron do espazo público e éncheno de cor e ruído. E quen os observan –turistas, veciños, familiares– descobren que a historia de Lugo non é un relato afastado, senón algo que se vive e se comparte. A participación activa converte a festa nunha escola de pertenza.
Obradoiros que esperten creatividade e coñecemento
Máis alá dos desfiles, o programa infantil está salpicado de propostas que estimulan a imaxinación. Obradoiros de pintura, cerámica, tecido, cociña romana ou xogos de estratexia militar. Cada actividade está deseñada para que os nenos traballen coas mans mentres escoitan historias sobre como vivían, comían ou loitaban os seus antepasados. Non se busca a erudición, senón a curiosidade.
Hai tamén espectáculos participativos: contacontos con ambientación histórica, pequenas obras de teatro de rúa ou demostracións de oficios como a ferraría ou a alfarería. Neses momentos, os límites entre realidade e ficción difumínanse, e un neno pode sentirse como un verdadeiro habitante da Lucus Augusti do século I. Esa inmersión é a clave para que a historia deixe de ser unha materia abstracta e se converta nunha experiencia vital.
O valor da tradición: de pais a fillos
Moitos dos adultos que hoxe levan os seus fillos ao Arde Lucus creceron participando en edicións anteriores. A festa converteuse nun ritual familiar que se transmite de xeración en xeración. Os pais mostran aos nenos onde se colocaban os postos do mercado, cóntanlles anécdotas de desfiles pasados
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.