Unha muller de 71 anos veciña do casco vello de Cangas será desaloxada o próximo 23 de outubro da vivenda que ocupa desde hai dezaseis anos. A afectada sostén que mantivo todos os pagamentos do alugueiro ao día, un gasto que absorbe máis da metade dunha pensión duns 600 euros mensuais, pero os propietarios optaron por non renovar o contrato de arrendamento. Sen alternativa habitacional á vista e cunha mobilidade reducida —desprázase habitualmente con andador—, a muller agárrase aos Servizos Sociais municipais mentres o calendario xudicial avanza.
Dezaseis anos de pagamentos puntuais
Quen coñeza as regras do mercado do alugueiro sabe o excepcional do caso. Non hai impago polo medio, nin conflitos coa propiedade, nin meses de morosidade acumulada. O motivo do lanzamento é, simplemente, a decisión dos donos de non prorrogar un arrendamento que se prolonga desde 2009. A interesada teno claro: cos seus ingresos, atopar outra vivenda na zona resulta practicemente inviábel. Os prezos da comarca do Morrazo, presionada durante anos pola estacionalidade turística e a demanda vacacional, deixan fóra do mercado a quen percibe unha pensión non contributiva mínima.
Á ecuación económica súmase a solleira. A muller carece dunha rede familiar que poida facerse cargo dela e a súa situación de mobilidade reducida acouta aínda máis as opcións. Ante a pregunta de cara a onde ir, a súa resposta, recollida pola prensa local, non deixa marxe á interpretación: non atopa nada, séntese perdida.
O Concello e a residencia como única saída
A afectada acudiu aos Servizos Sociais do concello buscando unha alternativa e o seu caso chegou incluso ao último pleno de Cangas. Segundo denuncia, a resposta que recibiu por parte do concello apunta a unha soa vía: o ingreso nunha residencia. Unha solución que a muller rexeita de plano, porque aos seus 71 anos e a pesar das dificultades quere conservar a súa independencia e seguir vivendo na cidade na que desenvolveu a súa vida.
O detalle máis delicado do asunto está nas vivendas municipais. O Concello de Cangas dispón de tres inmobles de emerxencia social, un recurso pensado precisamente para situacións límite como esta. Non obstante, segundo a información que trascendeu, esa posibilidade non se lle tería ofrecido á afectada. A distancia entre os recursos existentes e a xestión dos casos concretos é, neste episodio, máis que visíbel.
Un calendario que non se detén
Mentres se exploran saídas, o procedemento xudicial segue o seu curso e a data do 23 de outubro permanece fixada para o lanzamento. Salvo intervención de última hora, a muller deberá abandonar ese día un piso que foi a súa casa durante máis dunha década e media, sen que a día de hoxe exista unha alternativa habitacional confirmada. Os casos de desafiuzamentos por non renovación de contrato medraron en toda Galicia nos últimos anos, impulsados pola presión sobre o parque de alugueiro en municipios costeiros, e adoitan afectar de forma desproporcionada a maiores con pensións baixas e contratos de longa duración.
A situación plantea, ademais, preguntas sobre o papel das administracións cando o mercado privado expulsa a alguén. Os servizos sociais municipais teñen capacidade de mediación, e as vivendas de urxencia existen para cubrir ocos como este. Se non se activan, o sistema falla precisamente con quen teñen menos marxes para reaccionar.
Un caso que anticipa outros
Quedan semanas antes do lanzamento e nese tempo pode pasar moito: unha mediación, a activación dunha das tres vivendas de urxencia, unha prórroga xudicial. Ou nada. O que suceda en Cangas non será só a resolución dun caso individual, senón un termómetro de como responden as administracións galegas ante o envellecemento da poboación inquilina e a precariedade das pensións máis baixas. Cantas persoas máis están hoxe na mesma situación, pagando puntualmente máis da metade do que ingresan por un teito que poden perder cun simple burofax?
Con información de La Región.
