Os recentes resultados do exame MIR reavivaron o debate sobre a idoneidade da proba para seleccionar aos futuros especialistas. O 15 de marzo de 2026, tras comparar as respostas humanas coas de varios modelos de intelixencia artificial en Santiago de Compostela, quedou claro que algúns sistemas automatizados rendéron mellor que os mellores aspirantes. Ademais, a proba viviu un incidente de fraude no que un opositor foi sorprendido utilizando óculos intelixentes, o que engade tensión á discusión sobre a súa validez. O fondo do asunto é por que un exame tipo test segue a ser a vía principal para decidir quen se forma como médico especialista.
Segundo a análise publicada, a aspirante que obtivo a mellor nota humana respondeu correctamente 188 das 200 preguntas. Con todo, modelos punteiros como GPT-5.2 achegáronse á perfección, errando apenas en tres cuestións. En Santiago de Compostela tamén se detectou un caso de uso indebido de dispositivos para copiar, que rematou coa anulación da proba para o implicado.
Nun artigo de opinión fechado o mesmo día, Senén Barro, director do CiTIUS na USC, critica que o MIR avalíe sobre todo a memorización de datos. Barro sostén que esa forma de exame non mide as competencias esenciais para a práctica clínica, agora que a capacidade de resposta factual pode ser superada polas máquinas. A reflexión plantea se manter un formato tan ríxido é o máis conveniente para a medicina do século XXI.
IA e a proba MIR
O avance da intelixencia artificial en áreas de coñecemento especializado obriga a replantexar que debe valorar un sistema de acceso ás prazas de formación sanitaria. Os modelos actuais acumulan enormes cantidades de información e amosan melloras continuas no manexo de preguntas pechadas. Con todo, o valor dun médico non se reduce a dar a resposta correcta nun exame de opción múltiple.
«Quero que teña escoita activa, empatía e proximidade»
Barro remarcar que capacidades como a escoita activa, a empatía, o xuízo clínico, a prudencia e a comunicación son fundamentais para o exercicio médico e hoxe non están ben valoradas por probas tipo test. Ademais, critica o custo de oportunidade que supón que miles de graduados pasen meses ou anos centrados en memorizar datos que a miúdo esquecerán. Ese tempo podería dedicarse a prácticas clínicas, desenvolver habilidades interpersoais ou participar en investigación.
«É un tempo precioso que poderían dedicar a formarse mellor como médicos»
Propostas e dilemas
Entre as alternativas ao modelo actual proponse avaliacións máis orientadas a competencias: probas clínicas obxectivas estruturadas (OSCE), valoración de portafolios, períodos de prácticas avaliadas e entrevistas con xuízo situacional. Esas fórmulas miden habilidades de comunicación, razoamento clínico e traballo en equipo, aspectos menos susceptibles de seren replicados por unha IA que responde preguntas pechadas.
Con todo, o MIR ten funcións prácticas que complican a súa substitución. Proporciona un mecanismo uniforme, rápido e relativamente barato para ordenar a miles de aspirantes e asignar prazas por todo o territorio. Substituílo por un sistema máis cualitativo plantea retos loxísticos, de equidade e de custo, e requiriría pilotos e consensos para evitar xerar novas desigualdades.
Unha saída posible é combinar enfoques: manter unha proba obxectiva que garanta unha ordenación inicial, pero complementar a selección con avaliacións de habilidades clínicas e controis de integridade máis estritos. Ao mesmo tempo, a implantación responsable da IA como ferramenta de apoio —e non como substituta— debería formar parte do currículo, preparando aos médicos para traballar con asistentes intelixentes baixo supervisión humana.
O debate aberto t
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.