Na edición dixital dun xornal de Ourense, o pasatempo coñecido como Parellas aparece como unha proposta diaria que busca reter lectores e sumar datos: datas visibles do 9 ao 18 de marzo de 2026, un marcador que amosa 61 puntos e a opción de iniciar sesión para gardar os resultados. Á primeira vista trátase dun entretemento inocuo; mais, se se rasca un pouco, emerxe a estratexia dixital detrás do xogo e as tensións entre privacidade, negocio e comunidade local.
Un pasatempo con obxectivos claros
O rompecabezas de atopar pares de imaxes ou cartas repítese día tras día na páxina, con edicións fechadas cada xornada. A mecánica é sinxela e accesible: calquera pode xogar sen rexistrarse, pero o sitio ofrece a posibilidade de iniciar sesión para conservar a puntuación e seguir un historial baixo a rúbrica «AS MIÑAS PARELLAS». Non é casualidade. Na práctica, ese pequeno incentivo converte unha actividade lúdica nun ancla para a fidelización.
Desde a perspectiva técnica, a experiencia non é neutral. Ao acceder aparece un aviso que convida a «Aceptar para leer gratis y sin límites» e detalla un tratamento de datos que inclúe almacenamento en dispositivos, localización e analítica. A mensaxe enumera ademais ata 468 socios que, segundo o propio cadro informativo, poderían acceder a determinados tratamentos. O texto é claro: o pasatempo ofrécese gratis a cambio dunha aceptación máis ampla de cookies e tecnoloxías de rastrexo.
Na redacción, algúns membros que traballan en produto dixital recoñecen, off the record, que os xogos serven para varios fins. «Non é só diversión; é unha ferramenta para entender hábitos», dicía unha fonte achegada a ese equipo.
«Os pasatempos permítennos medir tempos de permanencia, traxectorias pola web e, en última instancia, perfilar mellor que contido ofrecer a cada lector»,
engadiu esa persoa, insistindo en que a información se usa para personalizar e financiar a oferta informativa.
Entre o quiosco de papel e a pantalla táctil
Galicia garda memoria dos crucigramas que adornaban a contraportada do xornal dos domingos. Moitos lectores maiores comezaron por resolvelos con lapis e converteronse en clientes fieis do quiosco. O salto ao dixital é unha transición que leva anos producíndose, pero non é homogénea: mentres algunhas xeracións buscan a comodidade do móbil, outras añoran o xesto de dobrar páxinas.
En Ourense e en outras cidades galegas, os xornais locais tomaron camiños distintos para sosterse. Hai quen aposta por paywalls estritos; outros, como o caso que nos ocupa, ofrecen contidos gratuítos acompañados de ferramentas que monetizan a atención: publicidade segmentada, acordos comerciais con múltiples socios e mecanismos de analítica avanzada. A pantalla, nese sentido, convértese tanto en escaparate como en medidor.
Non é a primeira vez que o sector recorre aos pasatempos para atraer tráfico. O valor engadido hoxe, con todo, está na capa tecnolóxica: rexistro de usuarios, almacenamento de resultados, integración con perfís e a capacidade de cruzar datos con campañas publicitarias. Para un medio local que busca ampliar alcance sen perder o seu selo de identidade, esa fórmula ten vantaxes evidentes. Pero tamén abre interrogantes sobre a xestión dos datos e a transparencia fronte ao lector.
Repercusións e próximos pasos
O debate público en Galicia sobre privacidade dixital e sustentabilidade do xornalismo local fai que iniciativas como esta resulten relevantes. A efectos prácticos, un xogo que pide aceptación de cookies para ofrecer unha experiencia «gratis e sen límites» plantexa a cuestión de se os usuarios son plenamente conscientes do intercambio: entretemento por trazas dixitais que acabarán en perfis publici
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.