Os comezos de tempada adoitan medirse pola sensación que deixa un equipo, pero os tempos de clasificación xóganse en puntos. E nese terreo, o CD Lugo está a aprobar con nota un arranque de Liga que xa suma sete de nove posibles tras tres xornadas, sen ter coñecido aínda a derrota.
Un primeiro tempo de promesas
Contra o CD Coria, na súa primeira comparecencia liguiña ante a súa afección no Anxo Carro, o conxunto albivermello mostrou nos primeiros compassos a cara que máis ilusiona. Saída de balón limpa, presión adiantada capaz de roubar en campo contrario e dous saques de esquina nos primeiros minutos que reflexaban unha intención clara: facerse dono do partido dende o apito inicial.
Chegaron achegamentos. Unha condución por banda rematou nunha habilitación á área que o meta cacereño desbaratou, e houbo algunha ocasión máis xerada polo roubo en campo rival. Era o guión lóxico: o Coria, plantado con bloque baixo, parecía cómodo esperando, e o Lugo tiña a obriga de mover a letalidade do seu ataque para romper esa disciplina defensiva.
A segunda parte puxo a proba a solidez
O guión cambiou tralo descanso. O ritmo do equipo local baixou, o rival medrou co paso dos minutos e o partido volveuse máis friccionado e menos ordenado. Durante boa parte dese período, o Lugo non atopou a maneira de desmontar a un visitante que se sabía cómodo sen a pelota, e as ocasións reducíronse a mínimos.
É preocupante? Depende de como se mire. Que un equipo atravesse por un baixón de xogo e aínda así se leve os tres puntos adoita ser sinal de carácter máis que de fragilidade. Os grupos que aspiren a algo en categorías tan esixentes como esta necesitan precisamente esa versión: a que resiste cando non está acertada, a que non se desnuda cando o rival se estira.
O premio ao que insiste até o final
Porque o desconto, ese territorio onde caen os equipos que non deixan de intentalo, terminou a sorrir ao conxunto rojiblanco. Un balón longo encontrou a carreira dun dianteiro que entrara dende o banquiño minutos antes, e o remate final colocou o 1-0 definitivo cando o partido agonizaba.
A figura do suplente decisivo é unha das máis valiosas nunha plantel longo. Que un cambio ben entrada a segunda parte poida decidir un partido no 92 fala de que o banco responde, e de que a mensaxe do corpo técnico —manter a confianza até o último suspiro— cala no vestiario.
O adestrador, en declaracións posteriores ao encontro, valorou o compromiso do grupo e a actitude dos seus xogadores, que é exactamente o que estes resultados comezan a confirmar: un equipo metido, competitivo, que non regala nin un minuto.
Conclusión
Terceiro na táboa, invicto e co seu estadio xa estreado cunha vitoria. O inicio soñado para calquera aspirante. Queda moito camiño e seguramente haberá tardes menos felices, pero o Lugo demostrou en tres xornadas dúas cosas imprescindibles: sabe xogar ben cando as circunstancias o permiten e sabe sufrir cando non. Esa dobre lectura, máis que os sete puntos, é a mellor notícia que podía deixar este arranque.
Compartir esta nova
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. ¿Puede ocurrir en Galicia un caso de rabia como el del niño murciélago de Canadá?
- 5. Dobre traxedia laboral na A-6: as vítimas mortais viaxaban desde Sarria cara a A Coruña