O misterio do cemiterio de Postmarcos: os restos atopados nun nicho poderían proceder doutro distinto

Os restos óseos aparecidos o pasado venres no cemiterio de San Isidro de Postmarcos, en A Pobra, deixaron os investigadores ante un crebacabezas singular. Os indicios recollidos ata agora apuntan a unha hipótese que dificilmente se lle ocorre a quen non coñeza o mundo dos cemiterios rurais: que o corpo foi colocado nun nicho que non era o seu orixinal, como adiantou La Voz de Galicia. Unha taboíña de madeira e o peche dun ataúde, localizados xunto ao cadáver, constitúen as pezas clave desta teoría.

Un achado que ninguén agardaba en San Isidro

Poucas veces un cemiterio de aldea xera titulares. O de San Isidro de Postmarcos, no concello de A Pobra, pertencente á comarca de Verín, é un de tantos cemiterios que jalonan a xeografía interior da provincia de Ourense. Lugares de repouso silencioso, onde as familias acoden en datas sinaladas e onde o transcorrer dos días adoita medirse en décadas, non en horas.

Aquilo cambiou o venres. Ese día localizaronse restos óseos nun nicho do recinto. As circunstancias exactas do descubrimento forman parte dunha investigación en marcha, e convén recordar que os detalles sobre como se accedeu ao nicho ou quen realizou o achado corresponden ao ámbito da pesquisa policial. O que si transcendeu é que o corpo non estaba identificado nun primeiro momento, o que activou de inmediato os protocolos correspondentes.

Difícil imaxinar un escenario máis inquietante. Un nicho ocupado por restos que, aparentemente, non deberían estar alí. Ou que, cando menos, non procedían do lugar onde foron atopados. Aí está a cuestión que agora centra o traballo de quen investigan o caso.

A taboíña e o peche: dous obxectos que o cambian todo

Quen visitou un cemiterio sabe que cada nicho ten a súa lóxica. Unha lousa, unha placa, un nome. Unha orde que se respecta e que, cando se altera, salta á vista. Por iso a presenza de certos elementos xunto ao corpo atopado en Postmarcos redirixiu a investigación cara a unha conclusión inesperada.

Concretamente, xunto aos restos óseos localizaronse dous obxectos que non deberían estar no interior dese nicho: unha taboíña de madeira e o peche correspondente a un ataúde. Elementos cotiáns no ritual funerario, si, pero cuxa presenza naquele nicho concreto non encaixa co esperable. A ninguén se lle escapa que tanto unha táboa como un peche son pezas asociadas ao traslado e depósito dun corpo na súa ubicación definitiva dentro dun cemiterio.

Non é menor o dato. Ambos os elementos suxiren que o cadáver foi colocado onde apareceu seguindo o procedemento habitual dun enterro, co seu féretro e cos seus accesorios, pero nun nicho equivocado. Ou, o que resulta aínda máis perturbador, nun nicho que xa estaba ocupado previamente por outra persoa.

A hipótese que gaña forza, segundo a información dispoñible, é a do traslado desde outro nicho. É dicir, que os restos terían sido extraídos da súa ubicación orixinal e depositados posteriormente no lugar onde foron achados. A taboíña e o peche serían vestixios daqueles primeiros enterramentos, arrastrados involuntariamente durante a operación.