O portaavioíns máis avanzado da Armada dos Estados Unidos puxo rumbo á base de Souda, en Creta, despois dun incendio na súa lavandería que deixou a centos de mariñeiros sen camas operativas e agravou unha situación que xa viña marcada por atascos repetidos nos inodoros e pola imposibilidade de lavar roupa. A nave, cunha dotación aproximada de 4.500 persoas, cumpre case dez meses de despregamento en misións que abrangueron desde o Mediterráneo ata o Golfo Pérsico.
O sinistro e a vida a bordo, entre fume e colas
O incendio declarouuse o 12 de marzo na área de lavandería do buque e, segundo fontes militares, as chamas chegaron a afectar numerosos paquetes de roupa e os camarotes onde descansa a tripulación. O lume prolongouse durante varias horas; dous mariñeiros resultaron feridos e decenas precisaron asistencia por inhalación de fume. Polo menos 600 persoas tiveron que improvisar camas no chan ou sobre mesas, e a imposibilidade de lavar roupa sumou unha carga maior á xa mermada moral.
Paralelamente, a maquinaria técnica do portaavioíns non puido ocultar fallos máis prosaicos: varios aseos permanecen fóra de servizo e obrigan a formar longas colas, unha situación humillante para unha unidade cuxo custo rondou os 13.000 millóns de dólares. Un portavoz da Mariña intentou matizar o impacto coa frase que xa se ten repetido en comunicados:
«Os incidentes de obstrución abórdanse rapidamente por persoal capacitado de control de danos e enxeñaría, cun tempo de inactividade mínimo».
A frase, con todo, contrasta con relatos recollidos entre a tripulación sobre esperas, quendas de limpeza improvisadas e cansazo acumulado. Ningún dos 4.500 mariñeiros puido regresar a casa desde a primavera de 2025; algúns perderon nacementos ou funerais. Ademais, as medidas de seguridade propias dunha situación de alerta limitaron o vínculo co exterior en momentos cruciais.
Despregamentos prolongados e o custo humano e loxístico
Non é habitual que un portaavioíns supere os seis meses de despregamento en tempos de paz: a doutrina da Mariña recomenda rotacións para evitar o desgaste físico e psicolóxico da tripulación e do propio buque. En 2020 o USS Abraham Lincoln rexistrou 294 días despregado, un récord excepcional que reflicte como as esixencias da estratexia poden estirar os calendarios máis alá do prudente.
O caso do Gerald Ford engade complexidade porque o navío enlazou misións distintas sen descanso: desde patrullas no Mediterráneo ata operacións de contención fronte a Venezuela e, máis recentemente, a misión de protección ante posibles ameazas iranianas a aliados na rexión. Ese encadamento de tarefas explica en parte a falta de revisións oportunas de habitabilidade e a acumulación de pequenos fallos que, nun buque desta envergadura, acaban afectando gravemente a vida cotiá.
En Galicia, onde a tradición naval e os estaleiros de Ferrol e outras instalacións forman parte do imaxinario industrial, a situación espertan comentarios sobre a sustentabilidade de plataformas extremadamente custosas e tecnolóxicamente complexas. Non é a primeira vez que a opinión pública aquí mira con mestura de orgullo e escepticismo o despregamento de grandes unidades: o orgullo pola capacidade proxectada choca coa constatación de que incluso os buques máis modernos requiren previsión e tempo en porto para manter á súa dotación en condicións dignas.
Reparacións, relevo e consecuencias estratéxicas
A orde de retirarse levou ao portaavioíns a pór rumbo á base de Souda, a única na rexión con capacidade para recibir unha unidade de propulsión nuclear destas dimensións. Alí
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.