A protesta médica evidencia as grietas estruturais da sanidade galega mentres os pacientes esperan unha solución
Detrás da cifra de 5.200 intervencións quirúrxicas aplazadas agocha unha crise sanitaria que trascende as estatísticas. A protesta de médicos en Galicia, prevista para retomar a próxima semana, non só paraliza os quirúrxios, senón que expón as profundas grietas dun sistema de saúde sometido a unha tensión máxima. Dende decembro de 2025, cando comezou a conflictividade laboral no sector, acumularonse 244.144 actos médicos suspendidos nos centros sanitarios da comunidade.
O conflito ten a súa orixe na reforma do Estatuto Marco do persoal estatutario. Aínda que a norma é de ámbito estatal, a súa tramitación desatou unha ola de paros que en Galicia tiveron un impacto especialmente severo. A falta de acordo entre os sindicatos e o Ministerio de Sanidade converteu os quirúrxios no escenario principal dunha batalla que, de momento, carece de gañadores.
Cada cirurxía suspendida non é un simple número nunha estatística. Detrás de cada unha das 5.200 anulacións hai un paciente que ve como o seu proceso se alarga, que incrementa a súa incertitude e que, en moitos casos, empeora o seu prognóstico. A situación afecta especialmente a patoloxías que, sen ser urxentes, son debilitantes e xeran un deterioro progresivo da calidade de vida. Mentres tanto, os servizos de urxencias e a atención oncolóxica tratan de manterse ao marxe do conflito, aínda que a presión sobre o sistema é inevitable.
A administración sanitaria galega enfróntase a un embudo lóxico de difícil solución. Cando a actividade se normalice, os quirófanos deberán absorber unha carga extraordinaria, chocando coa dispoñibilidade limitada de camas e recursos humanos. As listas de espera quirúrxica, que xa eran un problema estrutural antes da protesta, corren o risco de dispararse a cifras récord.
A traumatoloxía, a cirurxía cardíaca e a oftalmoloxía son algunhas das especialidades que máis están notando o azote dos paros. Os pacientes que requiren unha prótese de cadera, unha intervención de cataratas ou unha cirurxía cardíaca programada ven como a súa intervención se pospone sine die. A perda de calidade de vida que isto xera é considerable e o custo social da espera, elevado.
O custo económico tampouco é desprezábel. Cada quirófano parado supón un gasto hundido para o sistema público de saúde. Os recursos humanos e materiais están sendo infrautilizados nun momento de máxima presión presupostaria. A prolongación do conflito xera un burato financeiro que, a longo prazo, repercute no conxunto da cidadanía, que xa financia un sistema que non pode prestar os seus servizos con normalidade.
Os paros retómanse a próxima semana nun clima de escasa sintonía entre as partes. A sociedade galega observa con preocupación como o pulso entre os facultativos e a administración se enquista, mentres os pacientes convértense en reféns dunha negociación que non avanza. A pregunta que flota no ambiente é se o verán traerá consigo unha tregua ou unha escalada da conflictividade.
O problema non é exclusivo de Galicia. O malestar dos médicos esténdese por todo o Sistema Nacional de Saúde, pero a comunidade galega converteuse nun dos epicentros da protesta. A elevada temporalidade, o envellecemento do persoal e a dificultade para cubrir plazas no medio rural alimentaron un descontento que a reforma do estatuto non fixo máis que agravar. As comunidades autónomas que atravesaron conflitos similares demostran que a única saída viable pasa polo diálogo e a busca de consensos amplos.
A sanidade pública, pilar do Estado do benestar, non pode permitirse o luxo dun longo verán de paros.
A próxima semana preséntase.
Información adiantada en exclusiva por La Voz de Galicia.
