No barrio de A Estación, entre o restaurante Riosol e a rotonda adicada a Pablo Iglesias, sobrevive un anaco da historia comercial de Monforte. É o único quiosco que queda na cidade, un «carriño» —como se lles coñece popularmente— que resistiu á crise do sector, ás obras que case o afunden e ao paso inevitable do tempo. Rexéntao Conchi Rodríguez López, que leva 38 anos á fronte do mostrador. E non ten intención de baixar a persiana.
Fai xusto un ano, en xullo de 2025, pechou o último competidor que lle quedaba, na zona de A Compañía. Dende entón, o seu é o único supervivente dunha estirpe que noutros tempos proliferou por cada barrio de Monforte. Case en cada esquina había un. Agora só queda este, e a súa propietária séneo ben: «É unha pena que Monforte se quede sen quioscos, pero son tempos difíciles». A frase, dita sen dramatismo, resume décadas de cambios.
Un paréntese de obras que case acaba con todo
Non foi un camiño doado. Fai uns meses, as obras de remodelación da Praza da Estación —xusto ao lado do quiosco— convertéronse nun inferno de valas e po. O tránsito de clientes reduciuse drasticamente. «Non me falles diso, fóume fatal eses meses», confesa Conchi. Houbo quen chegou a pensar que pechara definitivamente. Pero nada máis lonxe: aguallou. As obras remataron, a praza recuperou a circulación e os aparcadoiros, e o carriño volveu á vida. Agora, no verán, é cando máis trabalho ten, grazas ao aumento de poboación que traen xullo e agosto.
O quiosco abre cada día, de 9.00 a 14.00 e de 18.00 a 22.00 horas. Domingos incluídos. Conchi toma algún día libre ao ano, pero pouco máis. «Gústame moito o negocio e estar de cara ao público. Vivo este traballo», asegura. E náotrase. A clientela é fiel: veciños do barrio, pero tamén xente que chega doutros puntos de Monforte. Venden prensa escrita, revistas, gominolas, froitos secos, tabaco… Un sortido clásico que resiste ao empuxe do dixital.
O relevo que non foi: de Manolo a Conchi
A historia deste quiosco arranca hai case catro décadas. O anterior dono, Manolo, xubilouse e ofrecéu o traspaso ao pai de Conchi, Francisco Rodríguez, que xa rexentaba outro carriño na beirarrúa de enfronte. Finalmente, foi Conchi quen se quedou co negocio. Ao principio, coa axuda da súa cuñada, Olga Cabo, que logo cambiou de emprego. Dende entón, a súa vida estivo ligada a este pequeno espazo de madeira e chapa, testemuña muda da transformación de Monforte.
O Concello, consciente da desaparición destes negocios, ten intención de sacar a concurso novas concesións para quioscos. Pero de momento, o de A Estación é o único. Un símbolo de resistencia nun sector que, coma a prensa escrita, libra unha batalla contra o tempo e as novas costumes. Non é menor o dato: nunha cidade onde os carriños foron paisaxe cotiá, hoxe só queda un. E aténdeo a mesma persoa dende hai 38 anos.
O valor do que queda
Convén lembrar que estes quioscos non eran só puntos de venda. Eran lugares de encontro, onde se comentaba a actualidade, se mercaba o xornal do domingo ou se mercaban as gominolas da infancia. A súa desaparición non é só unha cuestión comercial: é un síntoma de como cambian as cidades. Monforte, coa súa rica historia, ve como se borran pouco a pouco os oficios de sempre. Aí está a chave.
Conchi Rodríguez non se queixa. Segue ao pé do canón, coa mesma rutina de horarios partidos e o mesmo agarimo por un traballo que, di, «vive». Pero a pregunta fraquea no aire: que pasará cando ela decida xubilarse? O Concello fala de novos concursos, mais non é doado atopar a alguén que queira tomar o relevo. O último carriño de Monforte segue rodando, pero o seu futuro, como o de tantos oficios tradicionais, é unha incógnita. Anquen haxa quen queira.
