No barrio de A Estación, entre o restaurante Riosol e a praza dedicada a Pablo Iglesias, sobrevive un anaco da historia comercial de Monforte. É o único quiosco que queda na cidade, un «carriño» —como se lles coñece popularmente— que resistiu á crise do sector, ás obras que case o afundiron e ao paso inevitable do tempo. Réxeo Conchi Rodríguez López, que leva 38 anos ao fronte do mostrador. E non ten intención de baixar a persiana.
Fai xusto un ano, en xullo de 2025, pechou o último competidor que lle quedaba, na zona de A Compañía. Desde entón, o seu é o único supervivente dunha estirpe que en tempos proliferou por cada barrio de Monforte. Case en cada esquina había un. Agora só queda este, e a súa propietaria sábeo ben: «É unha pena que Monforte se quede sen quioscos, pero son tempos difíciles». A frase, dita sen dramatismo, resume décadas de cambios.
Un paréntese de obras que case acabou con todo
Non foi un camiño doado. Hai uns meses, as obras de remodelación da Praza da Estación —xusto ao lado do quiosco— converteron a zona nun inferno de valas e po. O tránsito de clientes reduciuse drasticamente. «Non me fales diso, foime fatal eses meses», confesa Conchi. Houbo quen chegou a pensar que pechara definitivamente. Pero nada máis lonxe: aguantou. As obras terminaron, a praza recuperou a circulación e os aparcadoiros, e o carriño volveu á vida. Agora, no verán, é cando máis traballo ten, grazas ao aumento de poboación que traen xullo e agosto.
O quiosco abre cada día, de 9.00 a 14.00 e de 18.00 a 22.00 horas. Domingos incluídos. Conchi tómase algún día libre ao ano, pero pouco máis. «Gústame moito o negocio e estar de cara ao público. Vivo este traballo», asegura. E nótase. A clientela é fiel: veciños do barrio, pero tamén xente que chega doutros puntos de Monforte. Venden prensa escrita, revistas, gomas, froitos secos, tabaco… Un surtido clásico que resiste ao pulo do dixital.
O relevo que non foi: de Manolo a Conchi
A historia deste quiosco arrinca hai case catro décadas. O anterior dono, Manolo, xubilouse e ofreceu o traspaso ao pai de Conchi, Francisco Rodríguez, que xa rexía outro carriño na beiravía de en fronte. Finalmente, foi Conchi quen se quedou co negocio. Ao principio, coa axuda da súa cuñada, Olga Cabo, que logo cambiou de emprego. Desde entón, a súa vida estivo ligada a este pequeno espazo de madeira e chapa, testemuña muda da transformación de Monforte.
O Concello, consciente da desaparición destes negocios, ten intención de sacar a concurso novas concesións para quioscos. Mais de momento, o de A Estación é o único. Un símbolo de resistencia nun sector que, como a prensa escrita, libra unha batalla contra o tempo e os novos costumes. Non é menor o dato: nunha cidade onde os carriños foram paisaxe cotiá, hoxe só queda un. E aténdeo a mesma persoa desde hai 38 anos.
O valor do que queda
Convién recordar que estes quioscos non eran só puntos de venda. Eran lugares de encontro, onde se comentaba a actualidade, se compraba o xornal do domingo ou se compraban as lambetadas da infancia. A súa desaparición non é só unha cuestión comercial: é un síntoma de como cambian as cidades. Monforte, coa súa rica historia, ve como se borran aos poucos os oficios de sempre. Aí está a chave.
Conchi Rodríguez non se queixa. Segue ao pé do canón, coa mesma rutina de horarios partidos e o mesmo agarimo por un traballo que, di, «vive». Pero a pregunta flota no ar: que pasará cando ela decida xubilarse? O Concello fala de novos concursos, mais non é doado atopar alguén que queira coller o relevo. O último carriño de Monforte segue rodando, pero o seu futuro, como o de tantos oficios tradicionais, é unha incógnita. Oxalá haxa quen queira
