O Vía Crucis Magno desborda as rúas de Córdoba e coseita os froitos da fe e da beleza

A actualidade informativa vese marcada polo Vía Crucis Magno que desborda rúas, un acontecemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual. As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do inmediatamente visible.

Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. ¿Vía Crucis Magno? ¿Cal dos dous? Así como había quen puntualizaba que en 20202 e 2021 si que houbo Semana Santa aínda que as procesións non saísen polas rúas, tamén algún dos amigos da exactitude diría que o Vía Crucis Magno foi o que sucedeu entre Amador de los Ríos e a Catedral, as oracións ante o Cristo de San Álvaro na rúa Torrijos. Para iso saíron onte 35 imaxes de 34 irmandades, doce delas da provincia de Córdoba, segundo a estela do primeiro Vía Crucis de Occidente, que rezou quen onte volvía ser San Álvaro en Scala Coeli. Con propiedade era así, pero aquilo foi algo para apenas 4.000 persoas e para quen o viu pola televisión, e encima os pobres tiveron que soportar paróns, retrasos e pasos que non andaban como son e coa súa música, senón cunha proposta por megafonía que soaba a voda das de agora e coa que había que exercitar a compaixón ou a misericordia. Non, o Magno Vía Crucis Diocesano ‘Córdoba, Vía Sacra de Occidente’ tiña que ser moito máis. Se San Álvaro trouxera a contemplación da Paixón do Señor nas estacións do sufrimento ata a cruz, se el rezara ante unha Virxe das Angustias con tanto fervor que ata a arañaba, e se o converteu en caridade con aquel mendigo que se fixo Cristo, o que onte pasou tiña que ser unha experiencia de encontro coas imaxes e coas confrarías que sabían que cos seus titulares chega a fe e créase, e que do mesmo xeito que mantiveron a devoción souberon facer que chegase aos demais. En décadas ou en séculos, que de todo había. Si, había que buscar non só as imaxes no molde da carreira oficial, senón tamén as confrarías que as levaban coa súa forma de ser polos camiños de ida e de volta. Por iso o Vía Crucis Magno era tamén, era sobre todo, era o único, o sol alto da tarde no misterio da Oración no Horto de Cabra, que ás tres da tarde saciaba a sede dos impacientes, cos escudos de todas as irmandades da súa cidade nos codais de cera e o sol na sangue do rostro do Señor das Penas, recentemente restaurado por Miñarro. Era tamén a sinxeleza do Cristo das Águas de Palma saíndo de San Miguel, que por uns días non estivo orfo de irmandades, e tamén, na amplitude de Fátima, o horizonte da xente que lle reza á Virxe da O, sen présa por chegar á carreira oficial, pero tamén coa felicidade de que esa tez morena pasease por tantas rúas da cidade. Case á mesma hora había un aire de Luns Santo cando o Señor da Coronación de Espiñas elevaba ao ceo a dor. Era case día de verán e ao sol das catro da tarde o Señor do Calvario, coa súa túnica de cola de sempre, saía á rúa e outra vez era capaz de atenuar o clamor, a música e o aire pletórico da tarde para que todo fose oración sinxela na presenza e houbera que axudalo a levar a cruz. O Vía Crucis Magno madrugaba tamén en San Agustín para que quen agardaba á Virxe das Angustias pensase que non tiña ollos para ninguén máis. Decatábase entón de que non era unha ensoñación o que se lle escoitase un suspiro polo beizo trémulo, e que ata era posible que o brazo do Señor se balancease carnal. Para iso saíran as imaxes e a esas alturas xa se xustificara moito máis alá do que puidese suceder na parte onde estaban as cadeiras. Era tamén Xesús da Columna de Priego e quen o vía subir por Claudio Marcelo, no andar poderoso dos varais do trono, non se sabía se fixarse no dolor de