Agardar semanas para un baixo: a costura en Lugo busca relevo

Levar un pantalón a acurtar, axustar unha chaqueta ou cambiar unha cremalleira converteuse nun exercicio de paciencia en Lugo. O que antes se resolvía nun par de días, agora pode demorarse semanas. A razón é sinxela: faltan modistas. O oficio, antigamente común en cada barrio, foise apagando sen que chegue un relevo xeracional que o sosteña. E os poucos talleres que resisten, como o de Camelia na Praza de Santo Domingo, traballan contra reloxo para atender a unha clientela que medra mentres as mans dispoñibles minguán.

Un oficio que se apaga

Detrás das máquinas de coser hai un problema que transcende a moda. A falta de profesionais da costura na cidade non é nova, pero agravouse nos últimos anos co peche de numerosos talleres. Quen aínda manteñen as portas abertas fano con listas de espera que se alongan. No taller de Camelia, por exemplo, unha das costureiras que traballa alí desde hai uns dous meses resúmeo sen rodeos: hai moi poucas modistas en Lugo e as que hai están saturadas. A pregunta que flota no ambiente é inevitable: que está a pasar cos oficios tradicionais?

Non é un fenómeno illado. En toda a cidade, o mesmo patrón repítese cos zapateiros de reparación. Oficios que durante décadas formaron parte da paisaxe urbana, cos seus pequenos locais cheos de fíos, betumes e agullas, desaparecen sen que ninguén ocupe o seu lugar. A consecuencia directa é que os poucos que quedan non dan abasto.

Rexeitar encargos, a nova rutina

A situación chegou a un punto no que os talleres teñen que dicir que non. Entra moito traballo, mais os prazos que esixen moitos clientes —a miúdo de inmediato— son imposibles de cumprir. No taller de Camelia tiveron que rexeitar encargos porque quen os pedían non estaban dispostos a esperar. E é que, aínda que un baixo poida resolverse nunha semana, os arranxos máis complexos requiren moito máis tempo. A demanda non se detén, mais o ritmo humano ten un límite.

A paradoxa é evidente: nunha época na que a moda rápida e o consumo inmediato dominan, cada vez máis persoas buscan alongar a vida das súas prendas. Xa sexa por economía, por conciencia ecolóxica ou por cariño a unha peza concreta, a reparación revalorizouse. Mais sen quen a execute, esa vontade choca contra a realidade duns talleres que traballan ao límite da súa capacidade.

Un futuro incerto para a agulla

A pregunta do millón é se haberá relevo. Hoxe en día, a resposta non parece optimista. Aprender o oficio require tempo, paciencia e unha dedicación que poucos mozos están dispostos a asumir. Os salarios non sempre son competitivos e a formación regrada en costura foise perdendo peso nos plans educativos. Aínda que existen iniciativas puntuais e algunha escola que mantén viva a chama, a realidade é que o número de persoas que se incorporan ao sector é mínimo comparado co das que se xubilán ou pechan os seus negocios.

En Lugo, como en tantas outras cidades galegas, o relevo xeracional non chega. E mentres tanto, os talleres que quedan seguen cosendo a destaxo, con listas de espera que non deixan de medrar e unha clientela que aprende, á forza, que arranxar a roupa xa non é cuestión de horas, senón de semanas.

Quizais a solución pase por recuperar a dignidade dun oficio que nunca devía tela perdido. Ou talvez por repensar como formamos as novas xeracións en habilidades manuais que, como esta, son moito máis ca un servizo: son unha forma de resistencia fronte ao tirar e comprar. Mentres iso chega, en Lugo quen queira un baixo terá que armarse de paciencia. E quen teña unha máquina de coser, de ganas de seguir.