F1 destaca segundo un crítico; outros Óscar 2026 polémicos

Matías Vallés, nunha columna publicada o 16 de marzo de 2026, cuestiona as decisións da Academia na última edición dos Óscar e defende a película F1 como a mellor entre as nominadas. O artigo, desde Santiago, acusa á cerimonia de premiar obras máis polo seu empuxe narrativo e mediático que pola súa calidade real. Vallés sitúa como punto central da súa crítica a derrota moral de títulos que, ao seu xuízo, merecían máis recoñecemento.

O columnista describe como inxustos varios galardóns entregados e sinala a certas películas premiadas como solucións previsibles da industria. No seu análise destaca a sobresaliente labor da cinta sobre a Fórmula 1 fronte ao aparato épico e fragmentado doutras nominadas. Nesa liña, reclama unha repartición de premios máis fiel ao valor cinematográfico que á estratexia promocional.

Vallés tamén alude a nomes propios da noite entregando opinións sobre autores e actores que, segundo el, deberían terse avaliado doutra maneira. Entre as mencións figura a concesión de galardóns a títulos e interpretacións que, no seu parecer, non xustifican as estatuíllas fronte a propostas máis sólidas ou máis arriscadas.

Premios e discrepancias

Na columna sinalase que Paul Thomas Anderson obtivo a súa primeira estatuílla a mellor director, un feito que Vallés interpreta como un alivio para a memoria dos cineastas grandes que nunca foron premiados no seu momento. O autor valora os primeiros minutos da cinta triunfante da noite, pero critica a perda de pulo do metraxe posterior.

Sobre as interpretacións, o texto celebra a recompensa ao traballo de Javier Bardem na categoría de reparto, aínda que o usa como contraponto para criticar outros veredictos. Vallés considera que figuras como Ethan Hawke, na súa película sinalada como unha das máis notables, foron pasadas por alto en favor de nomes con maior proxección mediática.

O columnista non escatima en exemplos: acusa á Academia de premiar excesos histriónicos e películas que apelan á lágrima fácil en vez da honestidade interpretativa. Tamén apunta a decisións controvertidas en categorías femininas, onde, segundo el, a emotividade dalgunhas pezas pesou máis que a sutileza doutras actuacións.

Contexto e películas ignoradas

Vallés coloca na súa lista de vítimas cinematográficas títulos como Blue Moon e a secuela de Zootropolis, que, ao seu xuízo, merecerían maior recoñecemento. Menciona así mesmo filmes de corte máis íntimo ou autoral —como Hamnet, Bugonia ou Valor sentimental— cuxa presenza na cerimonia quedou eclipsada por propostas máis voluminosas ou por campañas máis potentes.

O autor tamén lamenta a ausencia ou o fracaso dalgunhas obras iberoamericanas e europeas, e suxire que a enemistade ou a distancia con Hollywood penalizan certos realizadores. Cita o caso de directores que, por optar por unha vía menos comercial ou por manter unha postura crítica coa industria, rematan fóra do palmarés principal.

«F1 é con diferenza a mellor das dez seleccionadas», escribe Vallés, emplazando ao lector a valorar por si mesmo a calidade da cinta fronte á cacofonía de outras nominadas.

Máis aló dos gustos persoais, o texto interpela o espectador e á propia Academia sobre os criterios que rexen a premiación. ¿Premiase o mérito artístico, a entrega interpretativa ou a maquinaria promocional que rodea a cada título? Esa pregunta percorre toda a columna e pon en tensión a lexitimidade do palmarés recente.

Para o autor, a última colleita cinematográfica non estivo á altura agardada e os premios, aínda que previsibles, resultan a miúdo inxustos. Invita ao público a formar o seu propio xuízo vendo as películas, en vez de confo