A cidade de Lugo despide estes días a unha figura discreta pero de profunda pegada social. Luis Jesús Lence Ferreiro, fillo menor do histórico empresario Jesús Lence, faleceu este xoves en Madrid, onde recibía coidados sanitarios especializados. A súa partida reabre a memoria dunha historia familiar marcada pola enfermidade, o esforzo e unha transformación silenciosa que acabaría beneficiando a centos de pacientes con dano cerebral en toda Galicia.
Nado a mediados dos anos setenta, Luis era un novo cheo de vitalidade e proxectos. Quen o coñeceron na capital lucense lémbrano como unha persoa entusiasta, con plans de formarse en xestión empresarial para se incorporar ao negocio familiar. Pero a vida tiñalle reservado un camiño moi distinto. Unha enfermidade grave, que o afectou sendo moi novo, truncou aqueles soños e o someteu a tratamentos durísimos que terminaron deixándolle graves secuelas.
Unha enfermidade que o cambiou todo
A doenza marcou para sempre a existencia daquel rapaz e, con el, a de toda a súa familia. As súas irmás, entre elas María Jesús e Carmen Lence —actual presidenta do Grupo Lence—, viviron de preto ese calvario. Pero foi o seu pai, Jesús Lence, quen experimentou unha transformación máis profunda. O fundador do imperio lácteo lucense, un home tradicionalmente reservado e de carácter contido, atopou no sufrimento do seu fillo un motor inesperado.
O falecemento de Luis devolve á actualidade unha historia que poucas veces se contou con detalle. Jesús Lence, que faleceu hai algúns anos, nunca foi un personaxe dado aos focos nin ás declaracións grandilocuentes. Todo o contrario: era un traballador incansable, de sentimentos profundos pero contidos, que expresaba a súa xenerosidade con feitos máis ca con palabras.
Foi precisamente esa natureza a que fixo que o drama familiar se convertise nun proxecto colectivo. Porque daquela dor naceu algo que hoxe é referencia no norte de España: o centro de dano cerebral de Castro de Ribeiras de Lea, na comarca de A Terra Chá.
Un proxecto pioneiro en Galicia
A idea xurdiu dunha conversa directa. Jesús Lence chamou a unha das persoas que máis sabía daquela de atención a pacientes con lesións cerebrais en Galicia para proporlle unha proposta audaz: crear en Lugo unha residencia especializada para persoas con dano cerebral. Naqueles momentos, a comunidade autónoma apenas contaba con servizos para atender a estes enfermos. As familias víanse obrigadas a buscar recursos fóra de Galicia ou a asumir na casa uns coidados que poucos sabían proporcionar.
O proxecto comezou a andar grazas á implicación de toda a sociedade lucense. As empresas de referencia da cidade achegaron o seu gra de area, e o empuxe de Lence resultou decisivo para superar os obstáculos. Quien traballaron ombro con ombro con el naquela aventura destacan o seu carácter obstinado: cando se marcaba un obxectivo, ía ata o final e facíao ben. Non era un home de medias tintas.
O centro de Castro de Ribeiras de Lea abriu as súas portas e hoxe é un referente no tratamento do dano cerebral. Dispón de 70 camas e un centro de día, e atende a pacientes procedentes de toda Galicia e mesmo doutras comunidades. Pero o compromiso de Lence non se detivo na construción do edificio. O empresario seguiu implicándose na mellora dos servizos e na adquisición de equipamento punteiro.
Unha máquina pioneira para volver andar
Entre as anécdotas que circulan no contorno do centro, hai unha que ilustra ben o carácter de Jesús Lence. Nun momento dado, o empresario empeñouse en mercar unha máquina de rehabilitación para axudar a camiñar aos pacientes. Non era un aparello calquera: tratábase dun equipo carísimo, de última xeración, que non existía en ningún outro centro de Galicia naquel momento. Algúns pensaron que era un gasto excesivo, pero Lence non dubidou. A má
