A traxedia da A-6, que esta semana cobrou a vida de dúas persoas, obriga a este xornal a deterse nunha cuestión que vai máis aló do suceso concreto: o estado da seguridade viaria nunha autoestrada que estrutura boa parte das comunicacións de Galicia co resto de España. Cando o corpo dunha vía tan transitada se cheo de novas, a pregunta que debe formularse a administración non é só que ocorreu neste accidente, senón que condicións fan posible que un desprazamento rutineiro remate en loito.
A A-6 é a arteria principal que conecta A Coruña e Lugo co interior peninsular. Por ela circulan a diario traballadores, transportistas, familias de volta á casa. É, na práctica, a porta de Galicia. Que un tramo desa porta sexa escenario dun sinistro con dúas vítimas mortais non pode tratarse como unha nota de sucesos máis. A morte na estrada non é un fatalismo: é o resultado combinado de factores humanos, técnicos e de infraestrutura, e sobre cada un deles existe marxe de actuación pública.
O que cabe esixir
Tras cada accidente grave corresponde unha investigación técnica que determine as causas: o estado da vía, a sinalización, as posibles distraccións, a velocidade, o estado do vehículo. Este xornal non coñece aínda as conclusións e non as anticipará. Pero si pode esixir que existan conclusións, que se fagan públicas e que, se revelan deficiencias corrixibles, se corrixan sen agardar a que outra traxedia as volva poñer sobre a mesa. A historia da seguridade viaria española demostra que as melloras chegan, case sempre, despois das vítimas; a tarefa pendente é adiantarse a elas.
Galicia ten ademais unha orografía e unha climatoloxía que agravian os riscos da condución: néboa frecuente, choiva persistente, tramos con pendente e curvas mesmo en vías de alta capacidade. Iso non exime a ninguén da responsabilidade ao volante, pero si obriga a que o mantemento das estradas e os dispositivos de vixilancia estean dimensionados para esa realidade, non para unha media teórica. Unha vía non está abondo segura cando funciona ben en condicións ideais, senón cando minimiza o dano cando algo falla.
Do titular á prevención
O segundo deber é o de non banalizar. As novas de accidentes mortais consúmense rápido e esquéncense máis rápido aínda, pero para as familias das dúas vítimas este día marcará unha fronteira para sempre. Este xornal traslada a súa condolencia aos achegados, coa sobriedade que corresponde: a dor dos familiares non é material editorial, pero si é a medida real do que está en xogo cada vez que se fala de seguridade viaria.
A lección que este suceso deixa á administración é dobre. Primeiro, que o investimento en infraestruturas non se completa cando se inaugurou o asfaltado, senón no mantemento continuo, a revisión de barreiras, a iluminación e os sistemas de contención. Segundo, que a vixilancia e a educación viaria son políticas permanentes que non admiten relaxación: a porcentaxe de sinistros ligados a comportamentos evitables esixe que os controis existan e se saiba que existen.
Dúas persoas morreron na A-6. A mellor homenaxe non é un editorial, senón que deste accidente saia un diagnóstico claro e decisións concretas. Galicia precisa estradas seguras, e reclamalo é parte do traballo desta casa.
