Auga para cinco meses: Vigo prohibe baldeos e piscinas ante a prealerta por seca

A cidade máis grande de Galicia miraba este martes aos seus encoros con crecente inquedanza. E con motivo. As reservas de Eiras e Zamáns, os dous encoros que sosteñen o abastecemento de Vigo e de boa parte do seu entorno metropolitano, atópanse hoxe por debaixo dos niveis rexistrados en 2017, o ano que quedou gravado a lume na memoria colectiva pola seca extrema e a onda de incendios que arrasou os montes da comarca. Ante ese escenario, o goberno local activou a prealerta e prohibiu con carácter inmediato os baldeos nas rúas e o enchemento de piscinas, mentres reclama aos concellos veciños que adopten medidas similares.

O pantasma de 2017 regresa á cidade olívica

Poucas veces un só ano marca tanto o carácter dunha cidade como 2017 o fixo en Vigo. A falta de chuvias prolongouse durante meses, os encoros baleiraron a un ritmo alarmante e os incendios forestais completaron un escenario de emerxencia que moitos crían que non se repetiría. Pois ben, os datos dispoñibles agora son peores. A estas alturas do calendario estival, os encoros gardan menos auga ca naquela tempada crítica, o que obriga a tomar decisións antes de que o reloxo hídrico se esgote do todo.

Convén lembrar que a situación tampouco era nada alentadora o ano pasado. De feito, as reservas caeron por debaixo do cincuenta por cento en outubro, un dato que daquela acendeu todas as alarmas e que agora se antella case desexable comparado co que marca o parte diario dos encoros. A diferenza estriba en que o descenso se adiantou. Demasiado tempo sen chuvias significativas e un verán que aperta sen tregua minaron as reservas a un ritmo que ningún técnico desexaba ver.

Difícil mirar ao futuro inmediato sen certa tensión. O responsable municipal foi taxativo este martes ao comparecer ante os medios: apurando as reservas ao límite, a auga almacenada chegaría para aproximadamente cinco meses. A frase caeu como un caldeiro de auga fría —nunca mellor dito— en plena canícula. Cinco meses levan a cidade ata finais de ano, xusto a entrada do período de chuvias que tradicionalmente recarga os encoros galegos. Pero a meteoroloxía, como sabe calquera gandeiro da comarca do Morrazo ou calquera agricultor do Val Miñor, non responde a calendarios.

Prohibicións que tocan a vida cotiá

As medidas anunciadas non son meramente simbólicas. Afectan de cheo a hábitos cidadáns profundamente arraigados nos meses de calor. Nada de mangueiras en beirarrúas e fachadas para mitigar a temperatura ambiente. Nada de encher piscinas, nin as municipais nin as privadas, mentres dure a prealerta. É un golpe directo ao goce estival de milleiros de familias viguesas que ven como se lles pecha unha vía de lecer básica precisamente cando máis se necesita.

A ninguén se lle escapa que estas restricións teñen un custo político. Prohibir o enchemento de piscinas en xullo xera irritación entre os veciños, especialmente entre quen pagaron a súa instalación ou o seu mantemento para gozala no verán. Pero a responsabilidade de quen xestiona o abastecemento de case medio millón de persoas non admite titubeos cando os encoros marcan vermello. Ante a dúbida, óptase pola cautela. É a lóxica de quen administra un recurso finito e non se quere ver na tesitura de decretar cortes de subministración no outono.

O certo é que a prohibición de baldeos tamén ten unha lectura de imaxe. Lavado de rúas a mangueira, fonte municipal aberta, aspersores funcionando a pleno rendemento nos xardíns públicos: cada gota que se ve malgastada na vía pública convértese nunha mensaxe contraditoria cando se pide ao cidadán que reduza o seu consumo. Coherencia e austeridade hídrica deben ir da man, ou as medidas perden toda credibilidade ante a poboación.