Case cincuenta días de obras, zanxas abertas e mobilidade recortada á mínima expresión. Esa é a realidade que soportan a diario os residentes e comerciantes da rúa Gerardo Álvarez Limeses de Pontevedra, cansos dunha intervención urbana que avanza a un ritmo desconcertante e que se suma a outros traballos na zona.
A beira esquerda xa estaba ocupada polo andamiaxe propio dunha rehabilitación na fachada dun inmoble. Con todo, o verdadeiro pesadelo comezou cando o lado oposto da vía tamén quedou cortado polas máquinas. A consellería competente e as empresas adjudicatarias tratan de dar caza a un escurrido problema na rede de tubaxes. Mentres tanto, a vida do barrio complícase con cada hora que pasa.
Un labirinto de socavóns e escombros
É difícil camiñar por esa zona sen sentir que se mete nun verdadeiro obstáculo. Con ambos márxenes da beira ocupados por cercas, maquinaria e material de construción, o espazo útil para os peóns reduciuse de forma drástica. A accesibilidade, pilar fundamental de calquera rúa moderna, brilla por súa ausencia total neste tramo da capital pontevedresa.
A iso hai que sumar o caos circulatorio e a escaseza de plazas de aparcamento. As obras coinciden no tempo e no espazo, creando un efecto dominó que asfixia ao comercio local e obriga aos veciños a dar verdadeiros rodeos para acceder ás súas propias vivendas. As cercas metálicas que delimitan o perímetro dos traballos amosan unha data de inicio que se remonta ao pasado día 1. Demasiado tempo.
A maldición da rede de saneamento
A ninguén se lle escapa que o subsuelo de moitas cidades galegas agocha infraestruturas con décadas de antigüidade. Neste caso concreto, o motivo principal do despropósito é a procura da orixe dunha avaría na rede de tubaxes. A tarefa está a revelarse moito máis complexa do previsto inicialmente polos técnicos responsables da operación.
Os operarios abren alxeríxos e socavóns ao longo de toda a rúa intentando localizar o punto exacto do problema, pero a solución tarda en chegar. As promesas de pechar estes buratos suceden, aínda que a realidade diaria é tozuda: as cubertas dos alxeríxos seguen levantadas e o asfalto segue sen volver ao seu estado natural tras mes e medio de traballos ininterrompidos.
O silencio informativo e a queixa vecinal
Non é menor o dato da falta de comunicación fluída entre as administracións públicas e os afectados directos por esta obra. Os residentes denuncian unha carencia absoluta de información oficial sobre os prazos reais de finalización. Asumen que as avarías subterráneas teñen a súa propia lóxica e ás veces resisten aos diagnósticos técnicos máis precisos, pero exixen un protocolo de información moito máis riguroso por parte do concello.
Vivir rodeado de valas e soportar o ruído das perforacións durante case cincuenta días termina minando a paciencia de calquera. A sensación de desamparo esténdese por toda a vía, especialmente entre aqueles que dependen de vehículos para os seus desprazamentos ou persoas maiores con problemas de mobilidade severos que se atopan acorraladas nas súas casas sen facilidades para transitar pola beira.
A este ritmo agonizante, a confianza cidadá na xestión dos espazos públicos termina deteriorándose por completo. Convén lembrar que unha cidade non se compón só de asfalto e tubaxes, senón das persoas que a habitan e a transitan a pé diariamente. O prazo razoábel para resolver unha avaría destas características debería estar claramente acotado baixo un contrato público con cláusulas de penalización. Hai que esperar a que as máquinas se retiren para comprobar se esta actuación trae consigo solucións a longo prazo ou se, polo contrario, quedará como outro episodio de ineficacia que machaca a cidadanía.
